Przygotowałam dla moich uczniów zadania w formie escape roomu na temat układu krwionośnego. Tak się zaangażowali w pomaganie czerwonej krwince, że nawet nie zauważyli dzwonka na przerwę... Ja pracowałam przed lekcją (było trochę drukowania, kserowania, wycinania, przygotowywania kopert itp.), ale w czasie lekcji krążyłam tylko po sali i obserwowałam uczniów przy pracy. Niesamowite było słuchać ich dyskusji, jak argumentują, przekonują siebie nawzajem, wyciągają wnioski.
Zaczęłam od przygotowania zadań:
Następnie wydrukowałam, skopiowałam tyle razy, ile miało być grup (u mnie było to 6 razy). Porozcinałam i przygotowałam koperty - na szczęście miałam ich dużo, gdyż zawarłam koperty w wyprawce na początku roku szkolnego.
Przygotowałam też 2 koperty - zmyłki ("szybciej" i "czerwony"), a do środka włożyłam karteczkę z czerwonym X, co miało oznaczać "błąd".
Napisałam list od Krwinki Czerwonej, który był wprowadzeniem do całości. Listy skopiowałam, włożyłam do kopert i zaadresowałam.
Było z tym trochę pracy, ale było warto. Moja praca była przed lekcją, a w czasie lekcji - praca uczniów. Ja obserwowałam, a kiedy uczniowie mieli problemy, podpowiadałam, aby jeszcze raz uważnie przeczytali zadanie.
Okazało się, że największy problem uczniowie mieli właśnie z czytaniem ze zrozumieniem. Po przeczytaniu listu podeszli do kopert rozłożonych na podłodze i nie bardzo wiedzieli, co mają dalej robić. Poprosiłam o przeczytanie listu jeszcze raz, gdyż tam jest napisane, co mają robić. Przeczytali ponownie i wtedy już załapali. Znaleźli kopertę z napisem "Start" i ruszyło. Zaanagażowani byli wszyscy. Najciekawszy był ten moment, kiedy podchodzili do kopert i dyskutowali, którą wziąć teraz. Padały konkretne argumenty, np. przy zadaniu 5: "To ma być czasownik, a przecież szybciej to nie jest czasownik" albo przy zadaniu 4: "Jak płynie z palca u nogi do góry, to chyba nie może płynąć szybciej niż w dół?". Logiczne... 😉
Na koniec uczniowie mieli wykonać notatkę w OK zeszycie. Nie było to łatwe dla drugoklasisty. Trzeba było jeszcze raz przejrzeć zadania, wyciągnąć z nich to, co najważniejsze i zapisać lub narysować. Z tym uczniowie poradzili sobie różnie. Niektóre grupy potrzebowały tutaj mojej pomocy. Ale byli też tacy, którzy dali radę sami:
Wiem, że muszę jeszcze wrócić do tematu i podsumować wszystko z uczniami. Będzie okazja, gdyż w poniedziałek kilka osób wróci do szkoły po chorobie, poproszę więc tych, którzy byli na lekcji o układzie krwionośnym, aby w kole na dywanie opowiedzieli pozostałym o tym, czego się nauczyli. Będę wtedy miała okazję zobaczyć, ile zrozumieli i ewentulanie coś sprostować czy dodać.
Wiem też, że będę takie escape roomy robiła częściej, gdyż wszyscy się w to bardzo zaangażowali, byli zaciekawieni, pracowali solidnie, zdobywali wiedzę, ale też rozwijali umiejętności. A dla mnie to była czysta przyjemność obserwować ich.
Edukacja przyrodnicza zawiera wiele pojęć, które warto utrwalić za pomocą zadań online. Poniższe stworzyłam na potrzeby moich lekcji. Może i Wam się przydadzą.
Od dawna myślałam o tym, żeby wypróbować gamifikację. Wydawało mi się to jednak strasznie skomplikowane - jak wymyśleć taką grę, żeby każde zadanie wnosiło nową wiedzę, a jednocześnie bazowało na poprzednich? W jaki sposób zrobić to atrakcyjnym dla uczniów? Ośmieliłam się po wysłuchaniu wykładu o gamifikacji podczas tegorocznych Inspir@cji. Postanowiłam przysiąść nad tym i spróbować. Udało się. Stworzyłam dla moich uczniów grę o układzie nerwowym. Nie jest idealna - po przepracowaniu jej z uczniami widzę, że była trudna i zbyt mało zróżnicowana. Ale spróbowałam i teraz już się nie boję. Wiem, co poprawić następnym razem. A ponieważ uczniowie pracowali cudownie, na pewno będzie następny raz.
Jak się do tego zabrałam? Korzystając z wykładu Olivii Dycewicz i Alicji Podstolec, gra powinna mieć jasno określone cele, postęp, poziomy, wyzwania, nagrody i punkty, powinna zawierać kolekcjonowanie oraz rankingi. W mojej grze nie było punktów ani rankingów, ale pozstałe elementy jak najbardziej. Zadania podzielone były na bloki, które stanowiły poziomy. Nie można było wejść na kolejny poziom, nie wykonawszy poprzednich zadań. Tak więc działał postęp. Za każde zadanie uczeń otrzymywał odznakę. Celem było zdobycie wiedzy o sobie samym - jak się uczę, jak zapamiętuję, co mi pomaga, a co przeszkadza w nauce, co to jest stres i jak mogę sobie z nim poradzić i szereg innych zagadnień. Nagrodę wymyśliłam w ostatniej chwili - powiedziałam uczniom, że to gra na cały tydzień. Jeśli skończą ją wcześniej, pozostałe lekcje mogą spędzić tak, jak chcą, czyli będą mogli grać w gry, kodować, budować z klocków, rysować itp. Podkreśliłam, że nie rywalizują między sobą - nie jest istotne, kto skończy pierwszy. Pracują jako zespół i chciałabym, aby ci, którzy skończą, pomagali tym, którzy mają trudność z jakimś zadaniem.
Spisałam sobie zagadnienia, które chciałabym, aby poznali. Potem wynotowałam pomysły na zadania tak, aby gra zawierała w sobie wszystkie przedmioty: edukację polonistyczną, matematyczną, plastyczną, techniczną, muzyczną, przyrodniczą i społeczną, a także zajęcia kształcenia kreatywnego. Zostawiłam język angielski, gdyż akurat byliśmy w trakcie omawiania innych rzeczy, oraz wychowanie fizyczne, gdyż go nie prowadzę. Zastanawiałam się nad edukacją informatyczną, ale ze względu na chwilowe problemy z internetem w szkole odpuściłam. Postanowiłam, że w ramach edukacji informatycznej uczniowie przygotują prezentacje w Canvie na podsumowanie całej gry w kolejnym tygodniu.
Po kolei tworzyłam zadania, wprowadzając uczniom temat układu nerwowego. Starałam się, aby wielokrotnie powtórzyło się słownictwo, które chciałam, aby uczniowie zapamiętali: neuron, komórka nerwowa, mózg, rdzeń kręgowy, impuls itp. Podczas ewaluacji okazało się, że faktycznie operują tymi słowami opisując pracę mózgu - cel został osiągnięty. Ważna była też kolejność wprowadzania nowego materiału - wyszłam od budowy mózgu, jak neurony przekazują impulsy, jak zapamiętujemy i uczymy się, jak odtwarzamy to, co już mamy w pamięci, co wpływa na pracę mózgu. Następnie przeszliśmy do tego, jak mózg zarządza procesami w naszym ciele, jaka jest rola rdzenia kręgowego, by wreszcie skupić się na emocjach i na stresie. Zadania czysto związane z wiedzą o układzie nerwowym były przeplatane matematyką (która rozwija mózg - kodowanie, obliczenia, zadania z treścią), zadaniami kreatywnymi, ruchowymi, a także czysto polonistycznymi (powiedzenia z wyrazem "nerwy" oraz ortografia). Oczywiście edukacja polonistyczna odbywała się cały czas - uczniowie bardzo dużo czytali, wyszukiwali informacje w tekście, pisali. Jeśli chodzi o edukację matematyczną, to numery zadań zapisałam znakami rzymskimi, gdyż niedawno je poznaliśmy i uczniowie jeszcze je mylą.
W grze jest 20 zadań. Pierwsze 3 zrobiliśmy razem, gdyż były dość trudne i przydało się moje wyjaśnienie. W połowie zrobiliśmy stop klatkę i razem wykonaliśmy zadania XVI i XVII - pracę techniczną lepiej nam było wykonać razem, podobnie jak zadanie muzyczne, w którym trzeba było słuchać utworów muzycznych i wyczuć ich nastrój (gdyby każdy miał ich wysłuchiwać sam, zrobiłby się hałas).
Zadanie I było wprowadzeniem - wykonaliśmy to zadanie zanim wytłumaczyłam uczniom, co będziemy robić w ciągu najbliższych dni.
Dopiero potem wyjaśniłam założenia gry. Zaznaczyłam, że do końca tygodnia będziemy pracować nad grą, uczniowie nie muszą więc nosić podręczników ani materiałów ćwiczeniowych. Poprosiłam też, aby w razie trudności najpierw poprosili o pomoc kolegę lub koleżankę, a dopiero potem mnie (jeśli koledzy nie będą w stanie pomóc). Przypomniałam, że pomaganie komuś nie oznacza zrobienie zadania za kogoś, tylko przeczytanie mu, wyjśnienie, zadanie pytań pomocniczych. Rozdałam karty na odznaki - odznakami były pieczątki motywacyjne, których mam całkiem sporo. Uczniowie naprawdę cieszyli się, otrzymując kolejne odznaki. Zdarzyło mi się pomylić i przybić komuś 2 razy tę samą - mocno zaskoczyła mnie reakcja: "Ale tą odznakę już mam! Chciałbym dostać następną!". Czyli weszli w grę - o to chodziło. Dodałam symbole i legendę. Zamierzałam dać kilka zadań dodatkowych, dla chętnych. Zrezygnowałam z tego bojąc się, że dojdzie do rywalizacji, a mi zależało na współpracy uczniów. Nadal waham się, czy dobrze zrobiłam. Następnym razem może powinnam dać 2-3 zadania dodatkowe i zobaczyć, jak uczniowie je potraktują.
Następnie razem obejrzeliśmy film i uzupełniliśmy notatki do filmu w zadaniu II:
Potem na podstawie grafiki w zadaniu III (którą wykonałam sama w canvie) spróbowaliśmy wyjaśnić, jak działa pamięć. Dopiero po przyznaniu uczniom odznak za pierwsze 3 zadania i rozdaniu zadania IV uczniowie zaczęli pracować we własnym tempie. Motywowały ich odznaki i nagroda. Cieszyli się też, że nie muszą nosić książek. Niektórzy nawet brali mały plecak. Osoby, które miały w czymś trudność, przychodziły do mnie - starałam się nakierować ich na właściwe rozwiązanie, ale nie podawać gotowych odpowiedzi. Niektóre zadania miałam rozwiązane i prosiłam tylko uczniów o sprawdzenie, aby nieco przyspieszyć.
Zadanie IX wymagało, aby uczniowie pokazali, jak działa pamięć. Wykorzystałam do tego podkładkę korkową, w którą wpbiłam gwoździki jako neurony. Włóczka była impulsami niosącymi informacje. Uczniowie od razu załapali, o co chodzi:
Bardzo sposobało się im zadanie kreatywne, w którym mieli zbudować neuron z materiałów dostępnych w sali. Przyznam, że tu mnie zaskoczyli - spodziewałam się, że wykorzystają plastelinę, włóczkę, bibułę. Tymczasem przeważały ... klocki:
Pierwsza uczennica skończyła grę w środę, następni w czwartek. Tych, co skończyli, prosiłam o pomoc tym, którzy mają trudności. Wahałam się, czy mogę tak to zorganizować, ale uznałam, że dzięki temu jeszcze wiecej się nauczą: lepiej zapamiętają informacje o układzie nerwowym, zintegrują się, rozwiną umiejętność współpracy i empatię. Siła grupy zadziałała pozytywnie, kiedy jeden z uczniów chciał się poddać (mam takiego ucznia, który poddaje się od razu po napotkaniu pierwszych trudności). Mnie nie słuchał, nie chciał mojej pomocy. Więc powiedziałam na głos, że X ma problem z zadaniem ... . Kto mógłby mu pomóc? Kilka osób od razu było gotowych do udzielenia wsparcia. X skorzystał z ich pomocy i pokonał trudności. Co więcej, do końca gry sytuacja nie powtórzyła się, gdyż ten uczeń wiedział już, co może zrobić, kiedy pojawi się problem.
Po całym tygodniu pracy nad grą widzę też minusy, które zresztą potwierdzili uczniowie. Zbyt dużo działo się przy moim biurku - uczniowie przychodzili do mnie po odznaki, po kolejne zadania, aby uzyskać pomoc czy sprawdzić zadania. Czasami musieli dość długo czekać, aż będę mogła im pomóc. To na pewno trzeba poprawić kolejnym razem. Jeszcze nie wiem jak, ale na pewno coś wymyślę.
Ewaluację przeprowadziłam za pomocą metody 6 kapeluszy myślowych. Uczniowie wypowiedzieli się, siedząc w kole:
- kapelusz biały - fakty - czego się nauczyli dzięki grze
- kapelusz żółty - korzyści i szanse - co im się podobało
- kapelusz czarny - ryzyko i zagrożenia - co im się nie podobało
- kapelusz czerwony - emocje - jaki eemocje towarzyszyły im podczas gry
- kapelusz zielony - pomysły i kreatywnośc - co możemy zmienić nastepnym razem
- kapelusz niebieski - moderowanie procesu - powiedziałam o moich spostrzeżeniach.
Pochwaliłam uczniów za wytrwałość, za to, że do każdego zadania podeszli odpowiedzialnie i nie próbowali oszukiwać, podziękowałam za pomoc tym, którzy skończyli grę wcześniej i pomagali kolegom i koleżankom. Szczerze powiedziałam tez, że jestem pełna podziwu dla ich notatek, które wykonali w OK zeszytach (wykonali je całkowicie samodzielnie). Poniżej 2 przykłady notatek:
Oczywiście, nie każda notatka była taka długa. Mam uczniów, dla których napisanie 2 zdań było ogromnym sukcesem. Biorąc pod uwagę możliwości każdego ucznia, każdy wykonał wspaniałą notatkę.
Poniżej wstawiam link do gry. Możecie z niej skorzystać, ale zachęcam do tego, aby spróbować wykonać taką grę samemu. Mi dało to dużo satysfakcji i pozowliło poznać lepiej moich uczniów - tworząc grę musiałam wziąć pod uwagę wiele aspektów, nie było to łatwe, ale teraz wiem, co zrobiłam dobrze, a co źle. Następna gra na pewno będzie lepsza.
Co dalej? To jeszcze nie koniec naszej przygody z układem nerwowym. Na najbliższych lekcjach w ramach utrwalenia wiedzy będziemy rozwiązywać różne zadania online (wordwall, learningapps, educandy itp.). Wykonamy też "piłkę osobistą", w której każdy uczeń podsumuje swoje uczenie się - każdy wytnie kilka papierowych kół, na każdym kole napisze (lub narysuje) to, co wie o sobie, np. co pomaga mi się uczyć, jak działa moja pamięć, czego lubię się uczyć, co mnie stresuje, jak rozładowuję stres itp. Potem sklei te koła w taki sposób, aby powstała piłka. Więcej o piłce osobistej pisałam tutaj.
W ciepły wrześniowy dzień wybraliśmy się na wycieczkę pieszą do lasu. Chodziło o ruch, o skorzystanie z pięknej pogody, ale mieliśmy też cel edukacyjny - chcieliśmy uzupełnić wiedzę o lesie, gdyż dzieci wymieniły wiele zwierząt zamieszkujących las, ale mało wiedziały o roślinach. Okazało się, że ta wycieczka nauczyła nas dużo więcej niż zakładaliśmy.
Tuż przed wyjściem spisaliśmy to, co już wiemy o lesie. Powstała mapa myśli, na której od razu dało się zauważyć, że dzieci kładą nacisk na zwierzęta, a nie rośliny. Jednocześnie nieco mylą środowisko leśne od łąkowego i polnego. Na tym etapie nic nie poprawiałam - zapisywałam tylko pomysły dzieci.
Ustaliliśmy, że idziemy na spacer do lasu. Dzieci dobrały się w pary. Ich zadaniem było uważne obserwowanie otoczenia, aby dowiedzieć się o lesie więcej. Każda para otrzymała tablet, aby robić zdjęcia jako notatki z obserwacji.
W lesie stało się jasne, że nie jest łatwo zaobserwować zwierzęta. Udało się dostrzec żaby, pająki i ... komary. Dwóm pierwszym zrobiliśmy zdjęcia, tych ostatnich zbytnio doświadczyliśmy na własnej skórze, aby chcieć je jeszcze uwieczniać na zdjęciach...
Dostrzegliśmy za to całkiem sporo, jeśli chodzi o rośliny i grzyby. Dzieci nie potrafiły odróżnić rosnących w lesie drzew, zrobiły więc zdjęcia, aby w szkole sprawdzić, jakie to gatunki. Okazało się, że roślina popularnie nazywana "mchem" to tak naprawdę kilka różnych gatunków. Spodziewaliśmy się znaleźć jagody, ale były tam też inne owoce. A grzyby... Te, o których mówi się najczęściej, wcale nie są tak popularne, przynajmniej w naszym lesie. Znaleźlismy za to wiele innych grzybów, których nie znaliśmy. Wszystko uwieczniliśmy na zdjęciach.
W szkole zgrałam zdjęcia z każdego tabletu na mój komputer, a potem - w domu - wkleiłam je do prezentacji genially, dzieląc na kategorie. Link do prezentacji zakodowałam w kodzie QR i zapisałam.
Kolejnego dnia przed lekcją udałam się do biblioteki i wypożyczyłam kilka różnych atlasów roślin i grzybów. Na lekcji dzieci znów pracowały w parach. Każda para otrzymała tablet, zeskanowała kod QR i z wyświetlonej prezentacji wybrała 1 slajd ze zdjęciami. Przyglądając się zdjęciom starali się wyszukać w atlasie nazwę rośliny. Szybko okazało się, że nie wystarczy spojrzeć na zdjęcie - niektóre rośliny, a zwłaszcza grzyby, są do siebie bardzo podobne i trzeba poczytać informacje o ich występowaniu, aby upewnić się, czy to właściwa nazwa. Jeśli komuś udalo się znaleźć właściwą nazwę, przychodził do mnie, a ja na bieżąco podpisywałam zdjęcia w prezentacji.
Czego się nauczyliśmy?
1. Jakie rośliny i grzyby rosną w lesie blisko szkoły (dzieci są już świadome, że inne lasy mogą wyglądać zupełnie inaczej).
2. Zdjęcia muszą być ostre - na nieostrych trudno coś wypatrzeć.
3. Rośliny i grzyby są do siebie bardzo podobne.
4. Nie wolno zrywać żadnych grzybów samemu - bardzo łatwo się pomylić.
5. Jak prawidłowo wykorzystać tablet poza szkołą.
6. Powszechnie słyszane nazwy roślin i grzybów nie zawsze są prawdiłowe.
Rozwinęliśmy też umiejętności współpracy oraz wyszukiwania informacji. Wiemy też, jak sobie poradzić, kiedy chcemy znaleźć informacje na temat jakiejś rośliny.
Dzieci przyznały też, że spacer bez konkretnego celu byłby nudny - dobrze, że miały zadanie do wykonania.
Edukacja ekologiczna to nie tylko segregowanie śmieci i sprzątanie świata. To również, a nawet przede wszystkim, nauka o przyrodzie, zwłaszcza o roślinach, bo bez nich nie byłoby nic innego, nawet nas. Dlatego powinniśmy jako nauczyciele, ale też jako rodzice poświęcać zdecydowanie więcej czasu na poznawanie roślin oraz ich funkcji w środowisku.
Do tego może nam się przydać zielnik. Możemy go robić z uczniami w szkole lub jako rodzice w domu z dziećmi. Wystarczy podczas spaceru zebrać kilka roślinek i zasuszyć je rozkładając pomiędzy gazetami i dociskając czymś ciężkim, np. kilkoma książkami. Przed zerwaniem sprawdźmy w dowolnym atlasie roślin nazwę oraz czy nie jest to roślina chroniona (wtedy nie możemy jej zerwać nawet, jeśli w okolicy widzimy mnóstwo tych roślin - chodzi o to, aby przestrzegać prawa i projektować właściwe zachowania).
W domu, na spokojnie, poczytajmy informacje o tej roślinie. W wielu przypadkach okaże się, że ta roślina ma jakieś szczególne zastosowanie lecznicze albo może się przydać w ogrodzie, gdyż pełni wyjątkową funkcję, np. pochłania nadmiar wody albo odstrasza komary.
Kiedy po kilku dniach roślina uschnie, wklejamy ją do zeszytu A4 i opisujemy - koniecznie z dzieckiem, a jeśli nasza pociecha umie pisać, niech zrobi to sama. Poniżej zdjęcia z zielnika, który robiłam kilka lat temu z moimi prywatnymi dziećmi - wszyscy wtedy nauczyliśmy się bardzo dużo.
Co ważne, nie zrywajmy od razu 20 roślin, gdyż suszenie i wyszukiwanie informacji o nich zajmie nam tak dużo czasu, że dziecko może się szybko zniechęcić; zresztą nie zapamięta tyle nazw na raz. Na początek wystarczą 2-3 rośliny, za kilka dni zerwiemy kolejne. Dzięki temu jest większa szansa, że zapamięta te rośliny i będzie potrafiło je nazwać, kiedy natknie się na nie na kolejnym spacerze. Wybierajmy rośliny powszechnie występujące - będziemy je częściej spotykać i utrwalać ich nazwy. Lepiej jest poznać 10 roślin niż zrobić piękny zielnik z 50 roślin, których nie damy rady poznać.
W szkole trzeba to zorganizować nieco inaczej. Przede wszystkim zdecydujmy, czy robimy wspólny klasowy zielnik, czy dzielimy uczniów na grupy i każdy zespół tworzy własny zielnik (to w dużej mierze zależy od wieku uczniów). Następnie przed spacerem ustalamy, czy każdy uczeń zrywa swoją roślinę (wtedy spróbujmy zorganizować to w taki sposób, aby rośliny nie powtarzały się - możemy odwrócić cały proces i najpierw wyszukać nazwy powszechnie spotykanych roślin, wydrukować zdjęcia, rozdać uczniom i poprosić ich o znalezienie tej konkretnej rośliny), czy też na kolejnych kilku spacerach rośliny zbiera ktoś inny. Jeśli uczniowie robią zielniki w grupach, mogą podczas spaceru pilnować, aby zrywać takie okazy, których jeszcze nie mają.
Pamiętajmy o zapisaniu daty zbioru - jeśli planujemy robić zielnik przez cały sezon od wiosny do jesieni będziemy wiedzieć, które rośliny były w pełni wegetacji wiosną, które latem itd.
Taki zielnik przetrwa wiele lat. Może się okazać, że za kilka lub kilkanaście lat wiele roślin nie będzie już tak powszechnych, jak w czasie zakładania zielnika. Ich miejsce mogą zająć inne, gdyż środowisko cały czas się zmienia. Jeśli zatrzymamy w szkole zielniki poprzednich klas z czasem będziemy mogli je porównać.
Owady to temat wzbudzający wiele emocji. Kiedy pokazujemy dzieciom zdjęcia kolorowych motyli, słyszymy "ochy i achy", ale kiedy pokażemy zdjęcie karaczana albo pchły, usłyszymy "ble", a może nawet gorsze odgłosy... Aż prosi się, aby omówić ten temat nieco dokładniej niż tylko pojawiający się najczęściej cykl życia motyla.
Podstawa programowa bardzo ogólnie określa wymagania dotyczące zwierząt: "[uczeń] rozpoznaje w
swoim otoczeniu popularne gatunki roślin i zwierząt, w tym zwierząt
hodowlanych, a także gatunki objęte ochroną" a także "rozpoznaje i
wyróżnia cechy ekosystemów, takich jak: łąka, jezioro, rzeka,
morze, pole, staw, las, las gospodarczy...".
"Popularne gatunki zwierząt" to przecież te najmniejsze, których występuje na świecie najwięcej.
Omówienie tematu owadów w klasie 1 podzieliłam na 3 dni. Pierwszego dnia wprowadzałam literkę "ć" jak ćma, więc zaczęliśmy od rozróżnienia ćmy i motyla, potem cykl życia motyla i innych owadów oraz popularne w Polsce gatunki motyli. Skorzystałam z zasobów zdjęć Pixabay oraz z filmów na youtube. Zebrałam to wszystko w prezentację Genially (link 1):
Skoro naszym motywem przewodnim tego dnia były motyle, na plastyce była, oczywiście, symetria i malowanie 1 skrzydła motyla farbami, a potem odbijanie go na drugiej połówce kartki. Zachęcałam dzieci, aby wybrały 1 z poznanych gatunków motyli i pomalowały skrzydło zgodnie ze wzorem w prezentacji.
Drugi dzień poświęciłam na omówienie budowy motyla, abyśmy na tej podstawie mogli wyróżnić typowe cechy owadów. Przy okazji poznalismy kilka ciekawostek na temat popularnych wokół nas owadów (link 2):
Potem każdy lepił owada z plasteliny zwracając uwagę na prawidłową budowę zwierzęcia.
Trzeciego dnia pozwoliłam dzieciom zadać pytania na temat owadów oraz samodzielnie poszukiwać odpowiedzi w internecie oraz w przyniesionych przeze mnie książkach. Temat owadów pojawi się znowu, kiedy będziemy omawiać ekosystemy, przede wszystkim łąkę.