Pokazywanie postów oznaczonych etykietą uczniowie podejmują decyzje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą uczniowie podejmują decyzje. Pokaż wszystkie posty
Dzień Pomysłu Dzieci

Dzień Pomysłu Dzieci

Dzień Wróżki Zębuszki. Dzień Pingwina. Światowy Dzień Sztuki. Dzień Dobrych Wiadomości. Dzień Herbaty. I tak w kółko. Święta nietypowe stały się bardzo popularne, w sieci można znaleźć mnóstwo materiałów do wykorzystania z okazji zbliżającego się święta. Czy aby nie zrobiło się tego zbyt dużo? Czy to jeszcze ma sens? 

Ma sens, jeśli jest stosowane z umiarem, jak wszystko. Kilka takich świąt nietypowych w ciągu roku i to wtedy, kiedy pasują nam do przerabianego materiału jak najbardziej jest ok. Ale nie przsadzajmy. Warto też zwrócić uwagę na zainteresowania dzieci - czy materiały, które zamierzamy wykorzystać w ogóle przykują ich uwagę? 

A gdyby tak obchodzić jedno święto nietypowe na miesiąc? Ale nie takie gotowe - z kalendarza świąt nietypowych, tylko ustalone przez dzieci? 

Załóżmy, że mamy w klasie 25 uczniów. Podzielmy ich na grupy 3 osobowe (możemy zrobić dwie grupy 2-osobowe lub jedną grupę 4-osobową, w zależności od klasy). Każda grupa dostaje 1 miesiąc - wylosujmy od razu i zaznaczmy w klasowym kalendarzu, żeby każdy wiedział, że jego kolej też nadejdzie. Każda grupa wymyśla święto - jeśli interesują się piłką nożną, może to być Dzień Piłkarza; jeśli ich pasją są konie, niech to będzie Dzień Konia itp. 

Reszta zależy od klasy i naszych przyzwyczajeń. W klasie 1 dzieci pewnie będą potrzebowały pomocy, ale w starszych klasach mogą poradzić sobie same. Chodzi o to, aby na ustalony dzień grupa, która wymyśliła dane święto, przygotowała aktywności dla całej klasy. Może to być prezentacja na wybrany temat, zagadki, zadania matematyczne, krzyżówka, praca plastyczna, czytanka, zajęcia ruchowe, piosenka itp. Możemy się umówić, że część przygotowują uczniowie, a część nauczyciel. Od nas też zależy, czy poświęcimy na to 45 minut, czy więcej - może nawet cały dzień (jeśli aktywności będą różnorodne, związane z różnymi edukacjami, i tak przecież będziemy realizować podstawę programową). 
 
Korzyści takiego rozwiązania jest wiele. Po pierwsze uczniowie uczą się odpowiedzialności za naukę - nie tylko dostają "gotowce" od nauczyciela, ale też sami przygotowują aktywności. W ten sposób rozwijają też różne umiejętności i pogłębiają wiedzę na wybrany temat. Dodatkowo zwiększa się ich motywacja do nauki, gdyż mogą uczyć się o tym, co ich interesuje. Przyjmują też rolę eksperta w klasie - mogą "zabłysnąć", pokazać się z dobrej strony. Uczą się współpracy w grupie oraz samodzielności. Czekając na swoją kolej trenują cierpliwość. To korzyści ogólne. Każdy może mieć inne, indywidualne, w zależności od możliwości i potrzeb. Chyba zgodzicie się, że minusów jest ... niewiele (o ile w ogóle jakieś są)?
Co pomoże ci się tego nauczyć?

Co pomoże ci się tego nauczyć?

Czy to zawsze nauczyciel musi planować aktywności na lekcję? A gdyby tak zapytać uczniów, co pomoże im się tego nauczyć? Ze wsparciem nauczyciela nawet maluchy potrafią na to pytanie odpowiedzieć. Są wtedy bardziej świadome procesu nauki, z czasem też lepiej poznają siebie i własne style uczenia się. Dzięki temu będą lepiej się uczyć, a jednocześnie będą mieć motywację do działania - przecież będą realizować własne pomysły. 


Przykład

Kiedy na zajęciach języka nagielskiego w "zerówce" powiedziałam dzieciom, że przez najbliższe kilka lekcji będziemy uczyć się o pomieszczeniach w domu zapytałam: "Jak myślicie, co pomoże Wam się tego nauczyć?" Od razu padło kilka propozycji: wierszyk, piosenka, przedstawienie o domu. Zrealizowaliśmy wszystkie 3 propozycje. Przy przedstawieniu zasugerowałam dzieciom, że będzie nam trudno w czasie krótkich lekcji (30 min) zrobić "dużą" scenografię, więc może zrobimy przedstawienie kukiełkowe. Bardzo im się ten pomysł spodobał. Przez następne 2 tygodnie razem uczyliśmy się wierszyka, robiliśmy kukiełki i scenografię, a w międzyczasie robiliśmy zabawy ruchowe do piosenki o domu. Wszystkie dzieci były zaangażowane. Na koniec poświęciliśmy 2 lekcje na próby - na naukę angielskich zdań, które będą wypowiadać nasi bohaterowie. Efekt? Proszę bardzo:


Podobnie można zadziałać z uczniami starszymi. Próbowałam z uczniami klasy 4 i 5, dawniej z klasą 8 w maju, kiedy byli już po egzaminie ósmoklasisty i sami zaproponowali, aby zrealizować projekt międzynarodowy (swoją drogą był to jeden z lepszych projektów, jakie realizowali moi uczniowie).

Teraz często zadaję to magiczne pytanie pierwszakom - zarówno na lekcjach języka angielskiego, jak i edukacji wczesnoszkolnej. Aby zebrać ich pomysły w jednym miejscu korzystamy z karteczek sticky notes, ale elektronicznych, gdyż są edytowalne, lepiej widoczne i bardziej ekologiczne. My najbardziej lubime te w genially (wersja reusable):


Uczniowie podają swoje pomysły, ja wpisuję je na bieżąco w czasie lekcji, potem w grupach dyskutują, który pomysł jest najlepszy i głosujemy. W efekcie już pierwszaki znają różne metody nauki, a kiedy pada nowe, trudne słowo, od razu kilka osób mówi: "Zrobię sobie fiszkę, żeby nie zapomnieć". Nie boję się, że wybiorą pomysł, który trudno nam będzie zrealizować - w razie potrzeby dołączam do dyskusji grupowych i jestem w stanie ukierunkować uczniów. Dzięki takiemu podejściu moi uczniowie są zaangażowani, samodzielni, potrafią się uczyć i dużo potrafią. A ja najbardziej lubię te momenty odczucia satysfakcji, kiedy uczeń nie może powstrzymać swoich emocji i krzyczy "Już wiem!" albo "Już rozumiem!"
 

Pytania na początek nowego działu

Pytania na początek nowego działu

Świetną okazją do zaangażowanie uczniów w podejmowanie decyzji o edukacji jest początek nowego działu. Proponuję, aby na pierwszej lekcji (albo nawet na ostatniej poprzedniego działu) pozwolić uczniom przejrzeć materiał i zastanowić się, co ich interesuje. Mogą to zrobić indywidualnie i zapisać sobie własne pytania w zeszycie, a potem w trakcie omawiania działu pilnować, na które pytania mogą już odpowiedzieć. To samo można wykonać w parach albo małych grupach - wtedy ustalają wspólne pytania na grupę. 


Ja lubię wykorzystac do tego TIK - jest to dla uczniów bardziej atrakcyjne, a ja mam dostęp do ich pytań i mogę na bieżąco czuwać, aby dobrany materiał pozwolił uczniom znaleźć odpowiedzi na ich pytania. Świetnie nadają się do tego chmury wyrazowe. O ich tworzeniu pisałam tutaj. 

Jak je wykorzystać do planowania pracy w dziale? Można to zrobić na kilka sposobów: 

  • każda grupa tworzy własną chmurę myśli z pytaniami lub zagadnieniami, o których chcieliby się dowiedzieć;
  • uczniowie tworza wspólną chmurę w mentimeter - wtedy musimy określić, ile pytań może zadać każda grupa (instrukcja wykorzystania mentimeter tutaj);
  • jeśli nie mamy możliwości skorzystania z komputerów lub tabletów, uczniowie siedzą przed monitorem/tablicą i podają swoje pytania, a nauczyciel zapisuje je i tworzy z nich chmurę (dobierając kształt i kolory według pomysłu dzieci - to jest ich chmura!).

Gotowe chmury można potem wydrukować, albo zebrać w jednym miejscu (w Notesie zajęć, na blogu, w Genially, na Wakelet albo na Padlecie itd.) i wracać do nich co jakiś czas aby sprawdzić, co udało się już zrealizować. Można też zamienić je na kod QR, wydrukować i powiesić gdzieś w sali albo rozdać uczniom - mogą w każdej chwili zeskanować kod i przypomnieć sobie, co wpisali.

Rolą nauczyciela jest dobieranie omawianego materiału w taki sposób, aby umożliwić uczniom znalezienie odpowiedzi na ich pytania. Pamiętajmy, że podstawa programowa zostawia przestrzeń do doboru treści, gdyż określa tylko główne zagadnienia, które uczniowie powinni umieć. Takie podejście wymusza odejście od podręcznika - niekoniecznie całkowicie, ale przynajmniej częściowo. Można też zaplanować 1-2 lekcje na koniec działu, kiedy uczniowie podsumują, na które pytania mają już odpowiedź oraz spróbują sami poszukać odpowiedzi na pozostałe pytania - nauczyciel zapewni im materiały i podpowie, gdzie szukać. 

Czy to się sprawdza? Z moimi uczniami tak. Nawet pierwszaki potrafią wypisać, co ich interesuje i stworzyć z tego chmurę wyrazową. Kiedy zaczynaliśmy dział "Przyroda i technika wokół mnie" poprosiłam dzieci o wypisanie, o czym chcieliby się podczas najbliższych tygodni dowiedzieć. Powstały takie chmury, które mamy na blogu klasowym i wracaliśmy do nich co jakiś czas:









Uczniowie mają głos

Uczniowie mają głos

Wielokrotnie już pisałam o tym, że uczniowie powinni być angażowani w podejmowanie decyzji w szkole, a przynajmniej w klasie. Biorą wtedy na siebie część odpowiedzialności za proces edukacji, są bardziej świadomi i zmotywowani, rozwijają kompetencje miękkie. Zdaję sobie jednak sprawę, że to nie jest łatwe - typowa szkoła stawia uczniów raczej w pozycji biernego odbiorcy tego, co przygotuje nauczyciel: uczeń dostaje temat lub cel lekcji, materiały, konkretne zadania, termin, na kiedy ma się nauczyć i tyle. 


Starajmy się to zmieniać, drobnymi krokami, aby nie przerazić uczniów. Czasami wystarczy odrobinę zmodyfikować swój styl prowadzenia lekcji, a już może się dużo wydarzyć. Postaram się w kolejnych postach pokazać Wam moje pomysły (sprawdzone, gdyż pracuję w ten sposób ze wszystkimi klasami). Poniżej kilka wskazówek, od czego zacząć:


Projekt, który zmienia uczniów

Projekt, który zmienia uczniów

Odkąd poznałam metodę Design for Change bardzo chciałam wypróbować ją z moimi uczniami. Teraz już wiem, że powinna nazywać się „Design for Miracle”. Nie wierzyłam, że po zaledwie 6 miesiącach działań w moich uczniach może zajść tak duża zmiana. Jestem z nich dumna, a oni czują satysfakcję.


Jak do tego doszło?

Początek października, lekcja angielskiego w klasie 5: zapraszam uczniów do projektu. Nie potrafię powiedzieć im, jaki będzie temat projektu, gdyż to oni o tym zdecydują. Chodzi o to, aby wspólnie znaleźć rozwiązanie jakiegoś problemu, który występuje w ich otoczeniu. Obiecuję, że poprowadzę ich w tym procesie. Umawiamy się na czwartkowe popołudnie.

Piszę wiadomość do rodziców: „Zaprosiłam uczniów klasy 5 do udziału w projekcie dodatkowym, nie związanym z językiem angielskim ani żadnym innym przedmiotem. Ustaliliśmy, że zaczniemy spotykać się w czwartki na siódmej godz. lekcyjnej. To projekt dla chętnych, jeśli dziecko nie chce, proszę nie zmuszać go do udziału. O samym projekcie na razie mogę napisać tyle, że będzie realizowany metodą Design for Change. To oznacza, że to dzieci ustalą nad czym i w jaki sposób chcą pracować. Będą się w tym projekcie uczyły samodzielności i odpowiedzialności. Na pewno rozwiną wiele kompetencji, ale dokładnie będę mogła powiedzieć dopiero wtedy, kiedy coś ustalą. Ja będę tylko moderatorem. Chętnych piątoklasistów zapraszam na spotkanie w najbliższy czwartek, 8.10 w godz. 13.40-14.30.”

Czwartek: Na spokanie przychodzi 11 uczniów z 19-osobowej klasy. Robimy zajęcia przygotowujące, zgodnie z przewodnikiem dla moderatorów. Uczniowie są bardzo zaciekawieni, nie chcą iść do domu, więc od razu zaczynamy etap 1: Poczuj. Uczniowie opisują problemy, jakie dostrzegają w swoim otoczeniu. Nie mówię im jak ani gdzie mają to robić. W rezultacie czują się swobodnie, wykorzystują przestrzeń klasową według własnych potrzeb:



Na początku padają jeszcze pytania: „Ale jakie to mają być problemy?” Po kilku próbach wreszcie załapują, o co chodzi. Wypisują problemy na karteczkach, które przyklejają do dużego arkusza papieru. Następnie rozmawiają o tych problemach, kategoryzują je, nadając nazwy kategoriom. Wyłania się ciekawy obraz problemów, które ich dotyczą. Sami są zaskoczeni efektem. Następnie trwa ożywiona dyskusja o tym, którą kategorię problemów wybierają. Nie jest to kłótnia – padają bardzo sensowne argumenty. Ja stoję z boku i słucham.

Wybierają kategorię, ale robi się późno. Resztę odkładamy do następnego tygodnia. W kolejny czwartek obecni są wszyscy – zresztą jak zawsze później. Podczas drugiego spotkania uczniowie rozbijają wybrany problem na czynniki pierwsze. Postanawiają zająć się kolejką na stołówce szkolnej, której organizacja według nich faworyzuje uczniów starszych. W praktyce wygląda to tak, że najstarsi uczniowie zajmują kolejkę swoim rówieśnikom, ci wpychają się, a młodsi ciągle stoją na końcu. W rezultacie ci ostatni jedzą w biegu, żeby nie spóźnić się na kolejną lekcję. Przez cały następny tydzień zadaniem grupy projektowej jest obserwować to, co dzieje się na stołówce. Potem przygotowują pytania do wywiadu z dyrektorem szkoły i pracownikami kuchni.

Na kolejne spotkanie przychodzą z kilkoma propozycjami rozwiązania problemu – widać, że dużo o tym myśleli i rozmawiali. Etap 2 (Kreuj) dokonał się „zaocznie”. Wywiad z pracownikami szkoły niewiele im pomógł, ale obserwacja kolejki – wręcz przeciwnie. Trwa ożywiona dyskusja, padają konkretne argumenty. W końcu wybierają rozwiązanie, które według nich ma największe szanse powodzenia. Spisują plan działania, w ciągu najbliższego tygodnia zamierzają zrobić kosztorys. Niestety, dokładnie w tym momencie nadchodzi druga fala COVID i przechodzimy na edukację zdalną. Zawieszamy projekt.

W czasie lekcji zdalnych uczniowie co jakiś czas pytają, czy grupa projektowa może się spotkać. Ustalamy, że online nic nie zrobimy – przecież nasz projekt dotyczy przestrzeni szkolnej. Ale uczniowie naciskają na spotkanie. Po kilku tygodniach przerwy wreszcie spotykamy się online. Uczniowie bardzo chcą działać. Podoba im się to, że mogą sami decydować o sposobie działania. Przechodzimy cały proces od początku. Robimy burzę mózgów na Jamboard. Wyraźnie wybrzmiewa, że piątoklasiści chcą robić coś, co umożliwi im rozwijanie ich różnorodnych zainteresowań. W końcu decydują się na prowadzenie strony internetowej dla rówieśników. Razem układamy pytania do krótkiej ankiety, którą potem rozsyłamy uczniom w szkole. Pytamy o ich zainteresowania; o to, czy czytają magazyny dla młodzieży oraz jakie artykuły przyciągnęłyby ich uwagę. Na kolejnym spotkaniu dokładnie analizujemy odpowiedzi i ustalamy plan działania.

Uczniowie decydują, że ich strona będzie nosiła tytuł Hej nastolatku! Czytasz i wiesz!. Każdy bierze się za pisanie artykułu – indywidualnie lub w grupie. Stopniowo przysyłają mi prace do sprawdzenia. Okazuje się, że część artykułów łamie prawa autorskie. Podczas 2 kolejnych spotkań uczymy się zatem o prawie autorskim oraz o tym, jak pisać artykuły korzystając z zasobów sieci. Wspólnie projektujemy stronę, uczniowie zakładają konta gmail, aby móc samodzielnie edytować stronę. W międzyczasie ja piszę do rodziców informując ich o działaniach grupy projektowej i pytam o zgodę na podpisy autorów pod artykułami. Udaje mi się załatwić dla piątoklasistów Warsztaty z wyzwaniem „Świadomy Ja – żyję i działam w cyfrowym świecie”. Uczą się, jak funkcjonować w internecie. Podoba im się. Chcą więcej. Zapisuję ich na kolejne warsztaty. Na początku maja jesteśmy umówieni na warsztaty „Aktywny Ja – mam wpływ na swoje otoczenie”.

Link do naszej strony

W ciągu 3 miesięcy na stronie ukazuje się kilkanaście artykułów. Uczniowie piszą o tym, co ich interesuje. Przy okazji bardzo poprawiają się nasze relacje (chociaż i tak zawsze były dobre). Uczniowie rozmawiają ze mną właściwie o wszystkim. Stają się też bardzo aktywni podczas lekcji, otwarcie mówią mi, czego oczekują oraz co sprawia im trudność. Zdarza się, że w czasie naszych projektowych spotkań po prostu bawimy się, tworząc memy. Miło spędzamy razem czas, podnosimy się na duchu w tym trudnym pandemicznym okresie. Czasami proszą mnie o dodatkowe spotkanie; czasami to ja ich proszę.

Jak to zwykle w projektach bywa, po jakimś czasie opada energia. Na chwilę odpuszczamy. Potem w internecie odbywa się akcja „O co chodzi w szkole”. Uderza mnie, że swoją wizję edukacji przedstawiają jedynie nauczyciele, a nie uczniowie. Proszę moich piątoklasistów o dodatkowe spotkanie – stawiają się wszyscy. Opowiadam im o akcji oraz o swoich spostrzeżeniach, że uczniowie też powinni się wypowiedzieć. Bardzo się ze mną zgadzają. Zatem rozmawiamy. Zastanawiają się nad tym, co podoba im się w edukacji, a co chcieliby zmienić. Zaskakuje mnie, że mają konkretne pomysły, jak to zmienić. Po tym spotkaniu powstaje filmik:


Ale to nie koniec. Po doświadczeniach zdobytych dzięki projektowi Design for Change piątoklasiści wiedzą, że celem jest działanie. Postanawiają porozmawiać z wybranymi nauczycielami o tym, co chcieliby zmienić w ich lekcjach! Pytam: „Nie zabraknie wam odwagi?” Twierdzą, że nie. Ustalamy plan działania. Podpowiadam im, żeby zaczęli od tych nauczycieli, z którymi mają dobrą relację i którzy są najbardziej otwarci na zmiany; żeby zaczęli rozmowę od czegoś pozytywnego, co podoba im się w lekcjach danego nauczyciela; żeby potem  powiedzieli, co im przeszkadza i porozmawiali o tym, jak to zmienić. Kiedy zaczynają padać nazwiska nauczycieli oznajmiam, że wychodzę ze spotkania – dla mnie to dość niezręczne, gdyż zamierzają mówić o moich koleżankach i kolegach. Mają mnie zawołać, gdy skończą. Czekam ok. 15 minut. Niecierpliwię się. W końcu piszą: „Może Pani wejść”. Dołączam do spotkania. Są w świetnym nastroju, znowu pełni energii i zmotywowani do działania. Życzę im powodzenia i proszę, aby poinformowali mnie, czy udało im się załatwić sprawę.

Cały wieczór i ranek myślę o tym, czy się odważą. Wreszcie, tuż przed południem, dostaję wiadomość: „Udało się”. Przez chwilę rozmawiamy na czacie. Czują ogromną satysfakcję. Jestem z nich dumna. Odnoszę wrażenie, że oni też są z siebie dumni – odważyli się powiedzieć otwarcie, co myślą. Zrobili to w sposób kulturalny. Odnieśli sukces i poczuli moc. A to dopiero początek ich działań. Ci uczniowie mają dopiero 11 lat; są w klasie 5. Wierzę, że przed nami jeszcze 3 lata owocnych działań w szkole podstawowej. Bo teraz już nie da się tego zostawić. Ten projekt musi trwać.

Co z tego, że edukacja zdalna jest taka zła i tak wiele osób ciągle narzeka. Zamiast opisywać, jak być nie powinno, zastanówmy się, jak zadziałać, aby było lepiej. I dzielmy się tymi pomysłami! Działajmy! Skoro udało się to 11-latkom, może się udać każdemu.

Powodzenia!

Koniecznie dajcie znać, jak poszło.

Angażowanie uczniów w decyzje programowe

Angażowanie uczniów w decyzje programowe

Wiele razy już pisałam o tym, że uczniowie powinni mieć możliwość współdecydować o tym, czego będą się uczyć. Realizowanie podręcznika na ślepo, kartka po kartce, nie ma sensu, gdyż każdy uczeń jest inny, ma inne potrzeby, możliwości i zainteresowania. Dlatego ciągle szukam sposobów na to, aby dopasować materiał do uczniów. Ale najpierw muszę wiedzieć, co ich interesuje. 

Mogę o tym po prostu porozmawiać, ale mogę też wykorzystać narzędzia TIK, dzięki którym odpowiedzi przybierają atrakcyjny wygląd i łatwiej jest potem sprawdzać, co udało się zrealizować. Robimy to na początku nowego działu lub grupy tematów. Ja, oczywiście, mam swój plan dopasowany do wymagań podstawy programowej i aktualnych potrzeb dzieci. Ale staram się zostawić przestrzeń dzieciom - przygotowując np. zadanie na czytanie ze zrozumieniem nie muszę dawać tekstu z podręcznika; mogę przygotować tekst o tym, co dzieci interesuje. 

Proponuję 2 proste pomysły (zostały sprawdzone z pierwszakami): 

Mapa myśli




Utworzyłam mapę myśli na MindMeister. Utworzyłam 4 podstawowe zagadnienia, abym miała pewność, że wpisuję się w podstawę programową. Podczas lekcji dzieci mówiły swoje pomysły na to, o czym możemy rozmawiać podczas lekcji, a ja na bieżąco dopisywałam do mapy myśli. Potem wydrukowałam mapę i powiesiłam w sali, abyśmy mogli kontrolowac realizację naszego planu.

Chmura wyrazowa

Chmury wyrazowe dzieci tworzyły w grupach na tabletach. Wykorzystałam stronę WordArt, na której można tworzyć bez logowania. Zaczynaliśmy właśnie rozmawiać o przyrodzie. Poprosiłam, aby dzieci utworzyły chmury wyrazowe o tym, co intersuje je w zakresie przyrody. Potem pobrałam ich chmury i zgrałam je na komputer. Po przeanalizowaniu spisałam listę tematów do omówienia. Lista wisi w sali i dzieci same kontrolują, czy ich ciekawość została zaspokojona. 


Podobnie działają Mentimeter oraz Jamboard. Na Mentimeter uczniowie mogą również tworzyć wspólną chmurę wyrazową lub tablicę z wypowiedziami. Jamboard to apliakcja dostępna na koncie google. Jest to tablica, którą możemy poprzez link udostępnić uczniom do edycji - nie muszą zakładać konta, po prostu dodają notatki, na których piszą swoje pomysły na lekcje. Niestety, moga też usuwać pomysły innych, więc trzeba jasno ustalić zasady. 

Powyższa chmura powstała właśnie w menitmeter. Stworzyli ją uczniowie klasy 4 na lekcji języka angielskiego, kiedy zaczynaliśmy rozmawiać o sporcie. Chciałam wiedzieć, jakie sporty interesują ich najbardziej, aby dopasować materiał do ich zainteresowań. 

Dzięki temu, że angażuję uczniów w decyzje programowe zajęcia są ciekawsze, uczniowie bardziej zmotywowani, a ja wiem, że to, czego się uczymy, może im się faktycznie przydać. 

Copyright © Blog Dla Nauczycieli , Blogger