Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kreatywność. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kreatywność. Pokaż wszystkie posty
Kształtowanie kompetencji 4K w edukacji wczesnoszkolnej metodą projektów eTwinning - notatki

Kształtowanie kompetencji 4K w edukacji wczesnoszkolnej metodą projektów eTwinning - notatki

Ta konferencja była jedną z lepszych, w jakich uczestniczyłam. Po pierwsze dlatego, że panowała tam niesamowita atmosfera - mnóstwo znajomych, którzy wreszcie spotkali się na żywo, uśmiechy, otwartość, motywacja i zaciekawienie. Po drugie, spotkanie odbyło się w pięknym i wygodnym miejscu, które pogłębiało odczucie przyjemności i relaksu, a dania w hotelowej restauracji zachwyciłyby najbardziej wybrednych smakoszy. Po trzecie, nie da się chyba nic zarzucić organizacji - świetny plan, bez większych opóźnień, przerwy we właściwych momentach, stała dostępność przekąsek i napojów. Po czwarte, zarówno wykłady, jak i warsztaty były bardzo merytoryczne i można było wrócić do domu z głową pełną pomysłów. 

Wszystkie cztery aspekty mają ogromne znaczenie. Pierwsze trzy dotyczą nie tylko dobrego nastroju i przyjemności, ale też tak potrzebnego docenienia nauczycieli. Doświadczają oni sytuacji dużego napięcia wokół tego zawodu, spowodowanego zarówno ciągłą walką o godziwe wynagrodzenie, pretensjami poszczególnych rodziców, jak i ciągłym poniżaniem nauczycieli przez władze (jak np. podawanie w mediach fałszywych informacji na temat pensji, co prowadzi do zmniejszania się autorytetu tego zawodu w społeczeństwie). Codzienność w szkole często wygląda jak walka, w której rzadko słyszy się słowa uznania czy podziękowanie. Podczas tej konferencji nauczyciele byli "dopieszczeni", mogli poczuć się ważni i docenieni. 

Kwestie merytoryczne były nie mniej ważne. Postaram się omówić poszczególne wykłady i warsztaty. 

Zaczęliśmy bardzo treściwym wykładem o programach eTwinning i Erasmus +. Muszę przyznać, że nawet doświadczony eTwinner mógł znaleźć nowe informacje, chociażby dlatego, że program jest w fazie wygaszania dotychczasowej platformy i przenoszenia wszystkiego na nową. Towarzyszy temu wiele pytań i obaw o utratę zgromadzonych na starej platformie materiałów. eTwinning jest mocno związany w Erasmusem+, który daje szkołom niesamowite możliwości rozwoju. Dobrze było posłuchać na ten temat od tych najbardziej wtajemniczonych, czyli Moniki Regulskiej i Olgi Barcikowskiej z FRSE.

Pozostała część dwudniowej konferencji została poświęcona kompetencjom 4k: krytyczne myślenie, komunikacja, kooperacja oraz kreatywność. Każda z nich została omówiona w układzie: 

  • wykład eksperta 
  • przykład projektu eTwinning, w którym ta kompetencja była rozwijana w widoczny sposób
  • warsztaty praktyczne pokazujące przykładowe narzędzia i zadania projektowe, pomagające uczniom rozwinąć daną kompetencję (jedynym wyjątkiem było krytyczne myślenie, któremu nie towarzyszyły warsztaty).
O warsztatach napiszę niewiele, gdyż 2 z nich prowadziłam, nie wiem więc do końca, co działo się na pozostałych. Mogę jedynie wspomnieć, że prowadzone one były w 4 grupach jednocześnie. 2 grupy przeznaczone były dla nowych eTwinnerów: Beata Wójcik i Agnieszka Besser-Krysiak pokazywały na nich, jak stawiać pierwsze kroki w tym programie i jak rozwijać kompetencje w typowych projektowych aktywnościach. Warsztaty pozostałych ekspertów miały określoną specyfikę: Agnieszka Herszel-Pościk przyjechała z pięknie ilustrowaną książką o smokach i pokazywała, jak można oprzeć różne aktywności na konkretnym temacie (tu - smoki). Paulina Loryńska przywiozła photony, udowadniając, że roboty świetnie nadają się do rozwijania kompetencji. Edyta Karwowska oparła zadania na Ważce Grażce oraz zabawach, wzbudzając w swojej grupie wybuchy radości. Na moich warsztatach królowały Asy Internetu i wartości - na warsztatach o komunikacji była to życzliwość, a na kreatywności pracowaliśmy metodą design thinking starając się rozwiązać problem pewnego ucznia (a może nauczyciela?) związany z technologią.  


O wykładach napiszę więcej, gdyż słuchałam ich bardzo uważnie chłonąc każde zdanie. 

Krytyczne myślenie przedstawiła Monika Wasilonek z Programu Projektor. Tę kompetencję opisała jako sztukę myślenia o myśleniu, której elementami są zarówno gotowość do rozpatrywania problemów w przemyślany sposób, jak i stosowanie metod rozumowania i dociekania. Podkreśliła, że do tego procesu potrzebna jest wiedza, dlatego zapamiętywanie i rozumienie jest też uwzględnione na piramidzie zawierającej kompetencje krytycznego myślenia: 


Osoba myśląca krytycznie potrafi generalizować i wyciągać wnioski, dostrzega związki przyczynowo-skutkowe, ale też inne zależności i mechanizmy działania, potrafi argumentować i zauważa błędy we wnioskowaniu. Metodami angażującymi tę kompetencję są np. dyskusja na forum (debata oksfordzka), studium przypadku, zagadka, odgrywanie scenek, prowokacja, odpowiednio skonstruowany quiz. Aktywności rozwijające krytyczne myślenie mogą być przeznaczone do pracy zespołowej albo indywidualnej. Pani Monika wspomniała też o kilku rutynach/narzędziach (most, drabina, 5x dlaczego, kompas) oraz o barierach i pułapkach krytycznego myślenia. Do tych pierwszych należą bańka filtrująca (nasze najbliższe otoczenie) oraz  przeciążenie informacyjne. Drugie to np. stereotypy społeczne (chociażby związane z wykonywanym zawodem) oraz przekonania i ocena prawdopodobieństwa. 

Pani Monika opowiedziała też o modelu edukacyjnym wypracowanym przez Program Projektor, skupiającym się właśnie na rozwijaniu kompetencji miękkich, w tym myślenia krytycznego. Chodzi o Warsztaty z Wyzwaniem, podczas których studenci rozmawiają z uczniami na 1 z 4 ustalonych odgórnie tematów. Każde zajęcia zaczynają się od prowokacji, by w trakcie odpowiednio moderowanej dyskusji uczniowie z klas 4-6 zrozumieli dotykający ich problem, a potem wymyślili rozwiązanie. 

Kolejny wykład poświęcony był komunikacji. Izabela Kaleta rozpoczęła wykład od uświadomienia słuchaczom dlaczego ta kompetencja jest tak ważna wobec zmian zachodzących obecnie w społeczeństwie: kryzys wartości, kryzys autorytetów, informacyjny chaos, automatyzacja i atomizacja społeczna. Następnie wspomniała o elementach składających się na komunikację: 


Dużo emocji wzbudziło podanie niewerbalnych sposobów komunikowania się - poza gestami i mimiką są to: postawa, strój, fryzura, dobór kolorów, zapach czy twórczość, np. sztuka. Efektywną komunikację często zaburza niezrozumienie wymienionych elementów lub brak otwartości na odbiór komunikatów nadawanych przez drugą osobę. Zrozumieniu sprzyja natomiast aktywne słuchanie (parafrazowanie i odzwierciedlanie tego, co powiedział nasz rozmówca_czyni), asertywność (przyjazna stanowczość, komunikat "ja"), udzielanie kontsruktywnej informacji zwrotnej oraz obiektywność i wrażliwość na drugiego człowieka. 

O kooperacji mówiła dr Marzena Żylińska (wykład odbył się w formule online). Podkreśliła ona wagę relacji w efektywnej współpracy. Dla każdego ucznia nawiązanie zdrowej relacji z nauczycielem jest niezbędne, aby uczeń mógł zaspokoić podstawowe potrzeby takie, jak np. poczucie bezpieczeństwa. Tylko w odpowiednich warunkach może dojść do współpracy na poziomie nauczyciel-uczeń oraz uczeń-uczeń. Dr Żylińska przypomniała, że każde dziecko rozwija się w innym tempie, dlatego ocenianie jest niesprawiedliwe i zabija motywację. Nauczyciel nie powinien być urzędnikiem realizującym podstawę programową, tylko towarzyszem podróży, "wspieracielem". Najlepszą metodą pracy z uczniami są projekty, gdyż pozwalają na uwzględnienie potencjału i zainteresowań każdego ucznia, są realizowane w grupach, służą budowaniu relacji, rozwijają wiele kompetencji uczniów i stwarzają przestrzeń na popełnianie błędów/testowanie, a uczenie się zachodzi w sposób utajony. Należy jednak pamiętać o tym, aby nie oceniać projektów, gdyż to przeczy ich głównym założeniom. 

Ostatni wykład dotyczył kreatywności. Prof. Maciej Karwowski rozpoczął od wyjaśnienia, że kreatywność to nie tylko umiejętność twórczego myślenia. To myślenie powinny być ukierunkowane na tworzenie rozwiązań zaspokających potrzeby ludzi. Dlaczego kreatywność jest uznawana za jedną z najważniejszych kompetencji przyszłości? Po pierwsze dlatego, że umożliwia adaptowanie się do szybko zmieniającego się świata; po drugie, proces twórczy jest przyjemny; a poza tym badania wykazały, że twórcze myślenie redukuje stereotypy i uprzedzenia. Niczym klamra spinająca początek i koniec konferencji podkreślona została konieczność oparcia kreatywności na posiadanej wiedzy. To właśnie te dwa elementy: wiedza i kreatywność pozwalają dokonywać wielkich odkryć i wynalazków.  

Prof. Karwowski podał kilka przykładów mechanizmów kreatywności: odległe skojarzenia, wgląd, syntetyzowanie, myślenie dywergencyjne, wyobraźnia twórcza. Co możemy robić, aby rozwijać kreatywność (swoją i uczniów)? Powinniśmy zacząć od zdobywania wiedzy, potem wymyślać i testować nowe rozwiązania pamiętając, że mamy prawo popełniać błędy. Kreatywności bardzo sprzyja odpoczynek i zabawa, która wprowadza nas w dobry nastrój. Nieoceniona jest też uważnośc na to, co dzieje się dookoła nas, dostrzeganie różnych bodźców - często to one są inspiracją do aktywności twórczej. 

Mam wrażenie, że chociaż każdy wykład był inny, pewne treści pięknie się uzupełniają. Formuła konferencji pozwoliła nam nie tylko zdobyć wiedzę, ale też przećwiczyć różne aktywności i zainspirować się pomysłami innych. Nauczyciele wyjeżdżali z Miedzeszyna zmotywowani i z głowami pełnymi pomysłów na działania z nowym roku szkolnym.  

Podsumowanie roku kreatywnie - język angielski

Podsumowanie roku kreatywnie - język angielski

Ostatnie lekcje w każdym roku szkolnym poświęcamy zwykle na utrwalenie materiału. Jednak zamiast kserować uczniom nudne ćwiczenia, do wykonania których zdecydowanie brakuje im już motywacji, polecam podejść do tego bardziej kreatywnie - z punktu widzenia nauczyciela i ucznia. Dla nauczyciela to zarazem mniej pracy, gdyż nie musi stać przy xero, wystarczy wymyśleć kilkanaście pytań pobudzających uczniów do myślenia, a zarazem do sięgnięcia po wiedzę zdobytą podczas całego roku szkolnego (tego i poprzednich). 


Możemy pójść dalej i przygotować takie pytania, aby odpowiadając na nie uczniowie musieli wykorzystać konkretne kostrukcje garamatyczne lub słownictwo z lekcji. Ważne jest jednak, aby te pytania zaskoczyły naszych podopiecznych, aby były dla nich wyzwaniem i pozwoliły odpłynąć. Tu nie ma złych odpowiedzi, chodzi o to, aby pomyśleli nad kreatywną odpowiedzią, a potem zerknęli do zeszytu/słownika i zapisali to po angielsku. 

Ja przygotowałam dla moich piątoklasistów i szóstoklasistów taką prezentację:

Imagine... autorstwa Ewa Przybysz-Gardyza

Skorzystałam przy tym z pomysłu Ali Podstolec (Nieprzeciętna polonistka) i przerobiłam go tak, aby dostosować do potrzeb moich uczniów. 

Istrukcja jest prosta: 

Przeczytaj pytanie, wyobraź sobie opisaną sytuację i napisz, co się wtedy dzieje. Możesz napisać o świecie ogólnie lub konkretnie o sobie - ważne, aby odpowiedź była napisana po angielsku tak, aby reszta klasy mogła to zrozumieć (uczniowie są ciekawi odpowiedzi swoich kolegów i koleżanek, słuchają uważnie, czasami nawet wywiązuje się dyskusja albo pada pytanie: "Why?", a to prowadzi do budowania kolejnych zdań po angielsku). 

Jeśli któreś pytanie wzbudzi wyjątkowe emocje, możemy zapoczątkować ciąg przyczynowo-skutkowy. Opisujemy wybraną sytuację na tablicy/flipcharcie, np: People can understand animals, so ... i prosimy uczniów o podanie skutku. Proponuję, aby uczniowie pracowali w parach - jest im wtedy łatwiej i są przy tym większe emocje. Kiedy pada zdanie opisujące skutek, zapisujemy je i dodajemy "so...", np. I can understand my dog, so ... . Kolejna para uczniów dopisuje skutek do tej ostatniej sytuacji itd. Zobaczmy, jak daleko uda nam się dojść, a na koniec porównajmy zdanie pierwsze z ostatnim - czy mają one ze sobą jakiś związek? Czy dałoby się przewidzieć taki skutek pierwszej sytuacji bez tych wszystkich pośrednich kroków?

Zaletą takiej lekcji jest to, że nadaje się ona dla różnych klas bez względu na omawiany materiał - pytania są uniwersalne, a każdy odpowiada tak, jak potrafi (inaczej odpowie czwarto- a inaczej ósmoklasista, ale obie odpowiedzi będą dobre. Czy poprawiać błędy językowe? Ustalmy to na początku z uczniami - aby nie peszyć ich proponuję ustalić, że przed podaniem odpowiedzi uczniowie konsultują poprawność zdania z 2 innymi uczniami. Kiedy upewnią się, że ich zdanie jest zrozumiałe, przedstawiają je całej klasie. Nauczyciel może też krążyć po sali w trakcie twoerzenia odpowiedzi i wtedy pomagać rozwiązywać pojawiające się problemy językowe - na pewno jest to lepsze niż poprawianie błędów na forum klasy. 

Prezentacja do pobrania jako szablon - tutaj. 

Rozwijanie kreatywności poprzez nietypowe pytania

Rozwijanie kreatywności poprzez nietypowe pytania

Zajęcia kształcenia kreatywnego często kojarzą się z tworzeniem czegoś oraz rysowaniem. Faktycznie, te czynności, odpowiednio zaplanowane, moga rozwijać kreatywność uczniów. Ale czasami warto spróbować inaczej. Dzisiaj proponuję lekcję opartą na nietypowych pytaniach, pytaniach dających do myślenia, niejednoznacznych, na które istnieje wiele odpowiedzi. 

Lekcję oparłam na poniższej prezentacji. Link

Zajęcia kreatywne autorstwa Ewa Gardyza

Prezentacja prowadzi nas przez całą lekcję. Na każdym slajdzie znajduje się pytania oraz, jeśli potrzeba, jakiś element wizualny (zdjęcie, obraz, grafika). Ważne, aby odpowiednio pokierować wypowiedziami uczniów. Na początku dzieci zwykle nieśmialo podają bardzo realistyczne odpowiedzi, np. na tym slajdzie uczniowie mówią: "Cześć" albo "Jak się macie?"


Ale nauczyciel może dopowiedzieć: "A ja myślę, że osoba w komputerze prosi ich, żeby podniosły rękę te osoby, które dzisiaj rano myły zęby". Zwykle po jednym lub dwóch takich nietypowych pomysłach podanych przez nauczyciela dzieci załapują, że nie chodzi tylko o te oczywiste odpowiedzi. Wtedy otwierają się głowy i zaczynają pojawiać się naprawdę zaskakujące pomysły. A ponieważ dzieci inspirują się nawzajem, jest mnóstwo śmiechu i dobra zabawa. 

Aby nie było nudno, możemy zmodyfikować zadanie i co kilka slajdów poposić uczniów, żeby nie mówili swoich pomysłów na głos, tylko napisali je na tablicy Jamboard (jeśli pracujemy zdalnie) lub na karteczkach samoprzylepnych i przyczepili do tablicy w sali (jeśli pracujemy stacjonarnie). Potem to nauczyciel czyta podane odpowiedzi. Takie rozwiązanie pozwala wypowiedzieć się również tym bardziej nieśmiałym.

Ostatnie zadanie - plastyczne - przygotowane zostało asekuracyjnie, gdyby zostało nam trochę czasu na lekcji. Św. Mikołaja widzimy zawsze w takim samym stroju; nawet trudno nam sobie wyobrazić, że on może ubierać się inaczej. Zaprojektowanie dla niego piżamy albo stroju na plażę może być wyzwaniem.  

Warto mieć taką prezentację pod ręką i wykorzystać, kiedy nasz wcześniejszy plan nie może zostać zrealizowany albo musimy nagle kogoś zastąpić. Prezentacja nadaje się dla uczniow w różnym wieku. Możecie skorzystać z mojej lub przygotować własną. Polecam do tego Canvę - ma bogate zasoby zdjęć i grafik. Reszta, to nasza kreatywność. 

Integracja połączona z treningiem kreatywności

Integracja połączona z treningiem kreatywności

Kreatywność rozwijamy na wiele różnych sposobów. Pisałam o tym w innym poście (tutaj). Tym razem chciałabym napisać o lekcji, podczas której rozwijaliśmy kreatywność mimochodem, gdyż celem głównym było lepsze poznanie się uczniów i integracja. Lekcja wyszła rewelacyjnie - pełna energii, śmiechu i satysfakcji. 


Lekcja trwała 45 min. Na początku wyjaśniłam zasady: 

  • Będziemy pracować w grupach 4-5 osobowych (losowych). 
  • Każda grupa znajduje elementy wspólne dla wszystkich członków, np. to samo ulubione zwierzę, kolor itp.
  • Każda grupa wymyśla dla siebie nazwę związaną z tym, co ich łączy.
  • Z wybranych klocków każda grupa buduje swój symbol, dotyczący nazwy i elementu wspólnego. 

Na to wszystko jest zaledwie 30 minut (5 na organizację na początku, ostatnie 10 min na prezentację swojej grupy oraz sprzątanie sali). 

Zasady zostały spisane na monitorze interaktywnym:


Wtedy poszły w ruch patyczki z imionami. Grupy były bardzo zróżnicowane - w niektórych 3 dziewczynki i 1 chłopiec; czasami odwrotnie. Miny dzieci po losowaniu nie były zbyt pozytywne. A jednak pod presją czasu szybko zabrali się za pracę. Mamy w klasie zwyczaj, że podczas pracy grupowej zespoły zajmują dowolne miejsce w sali. Większość wybiera podłogę. Krążyłam po sali i słuchałam ich rozmów. Na początku nieco drętwo, potem się rozkręcali. Pojawiły się emocje:

- Ja lubię psy.

- Ja też lubię psy!

- O nie! Zdecydowanie wolę koty! Psy są zbyt głośne!

Widziałam, że zerkają na zegarek (pokazałam uczniom, gdzie będzie znajdowała się długa wskazówka zegara, kiedy trzeba będzie skończyć pracę). 

Kiedy wreszcie ustalili elementy wspólne, szybko wybrali nazwy. Prawie jednocześnie przedstawiciele grup udali się w stronę regału z klockami. Nie było żadnej kłótni. Szybki podział ról, decyzja kto co buduje i momentalnie pojawiła się energia twórcza. 5 minut przed końcem czasu przypomniałam, że należy powoli kończyć budowle. 

Podczas prezentacji wszyscy stawaliśmy dookoła prezentującej grupy. Każdy powiedział, co ma wspólnego, jaką wybrał nazwę i co zbudował:

1. każdy lubi inny kolor, więc nazwali się "Tęcza" i zbudowali tęczę z klocków korbo:


2. wszyscy kochają psy, więc ich nazwą jest "Psiaki"; z klocków korbo zbudowali 2 psy oraz smycz z innych klocków:


3. wszyscy kochają słodycze, więc grupa o nazwie "Cukierek" zbudowała cukierka z klocków korbo:


4. miłośnicy gry Minecraft o nazwie "Minecraft" zbudowali trójzęby, które są podobno bardzo ważne na jakimś etapie gry (uwierzyłam im na słowo):


Wystarczyło czasu na krótką ewaluację (jedna grupa nie wykonała zadania; sami zauważyli, że problemem był 1 chłopiec, który uparł się na swoje i nie chciał ustąpieć; uczniowie przyznali, że nie potrafili go przekonać) i sprzątanie sali. Zauważyłam, że w drodze na świetlicę (to była ich ostatnia lekcja) nie szli w swoich ulubionych grupkach, ale w tych zepsołach, w których pracowali - rozmowa toczyła się dalej. Cel został osiągnięty w 100%, a może nawet więcej. Nie było żadnej kłótni, ale moi uczniowie są przyzwyczajeni do pracy w grupach, zwłaszcza dobranych losowo. 

Dajcie dziecku karton!

Dajcie dziecku karton!

Mam słabość do kartonów. Odkąd pamiętam musiałam się zmuszać, żeby je utylizować, gdyż zawsze mi się wydawało, że można je jeszcze do czegoś wykorzystać. Przez lata pracy z małymi dziećmi oraz przez lata rodzicielstwa uzbierałam wiele dowodów na to, że karton to idealna pomoc dydaktyczna, a zarazem zabawka. Sprzedawcy okolicznych sklepów nie dziwią się już, kiedy pytam, czy mają jakieś niepotrzebne kartony - wiedzą nawet, jakie są dla mnie najlepsze. 😉


Dlaczego tak lubię kartony?

Przede wszystkim dlatego, że są bardzo łatwe do zdobycia, dzieci je uwielbiają, a zarazem kartony mają mnóstwo możliwości wykorzystania. 

O pierwszym powodzie już wspomniałam - można je wziąć z pobliskiego sklepu (jeśli potrzebujemy dużych kartonów, polecam sklep z meblami albo z maszynami, np. budowlanymi - mają kartony po częściach do maszyn). Czasami kartony znajdą się też w sekretariacie szkoły (pani sekretarka będzie nam wdzięczna, że pozbawimy ją kłopotu z utylizacją), w szkolnym sklepiku czy na kuchni. Dzieci mogą też przynieść z domu kartony po butach czy po innych zakupach. 

Drugi powód - uwielbiają je dzieci. Kartony są lepsze niż klocki, gdyż można z nich nie tylko zrobić, na co się ma ochotę, ale też dowolnie to ozdobić: pomalować czy okleić. Zabawa jest zarówno w trakcie budowania, jak i potem, kiedy dziecko wykorzystuje zbudowany przez siebie domek, zamek czy pojazd. Kreatywność może się tu rozwijać prawie bez ograniczeń, a jednocześnie dziecko ma poczucie sprawczości - to ono decyduje o tym, jak budowla będzie wyglądała i do czego będzie służyła. Takie zabawki są nie tylko atrakcyjne ze względu na możliwości wykorzystania, ale też dziecko podchodzi do nich z sentymentem. 

Rodzic czy nauczyciel dostrzega w kartonie nie tylko rozwijanie kreatywności, ale też trening umiejętności manualnych - karton trzeba ciąć, oklejać, przytrzymywać, malować... To zadanie idealne dla klas 1-3, zwłaszcza dla edukacji technicznej, ale też na zajęcia świetlicowe czy koła zainteresowań. Jeśli pracujemy w grupach, dzieci doskonalą umiejętność negocjacji, współpracy i podejmowania decyzji. Uczą się też odpowiedzialności, gdyż o wykonaną zabawkę trzeba dbać - łatwo ulegnie zniszczeniu, jeśli dzieci zostawią ją w niewłaściwym miejscu czy będą zbyt gwałtownie się z nią obchodzić. 

Trzeci powód jest taki, że karton można wykorzsytać na wiele sposobów: zarówno do zabawy, jak i edukacyjnie. Właściwie nawet budowanie z kartonu dla zabicia czasu jest edukacyjne, o czym wspomniałam nieco wyżej. 😀

Moje prywatne dzieci poprzez kartony rozwijały swoje umiejętności. Syn poznawał budowę samolotu (sprawdzał w książkach i w internecie, a potem budował):


Córka interesuje się muzyką, więc konstruowała intrumenty:


Kiedy byli młodsi i mniejsi, z ogromnych kartonów zbudowaliśmy razem piętrowy domek, który dzieci ozdobiły i umeblowały po swojemu:


W szkole projektowaliśmy ekologiczne pojazdy w ramach projektu eTwinning "Partnerships for the Goals". Poniższy był napędzany wiatraczkiem, który niestety nie został utrwalony na zdjęciu (a przynajmniej jego zdjęcie zaginęło):

Maluchy budowały też z kartonu podczas warsztatów z babciami i dziadkami. Chętnie korzystają również z teatrzyku kukiełkowego - ja wykonałam teatrzyk, oni robią kukiełki i bawią się na przerwach (używają go dość często, więc jest nieco "zdezelowany"):

W jednej z poprzednich klas budowaliśmy duży zamek z pudełek po butach - kartony były tu cegłami, które trzeba było poukładać i posklejać. Dzieci bawiły się tym zamkiem przez kilka tygodni. 

Dla maluszków w przedszkolu karton można wykorzystać do malowania - inaczej maluje się na kartce położonej poziomo, a inaczej na pionowej ścianie dużego kartonu. Może nawet powstać mural!

Z małych pudełek - po lekach, po mydle itp. - budowaliśmy makietę miasta, a potem nagraliśmy na niej filmik poklatkowy o tym, jak bezpiecznie poruszać się po ulicach. Bohaterami były ludziki lego, a samochodami resoraki, które przyniosłam z domu. Równie dobrze samochody też mogły być zrobione z pudełek, ale zabrakło nam już czasu. 

Kartony można wykorzystać podczas omawiania lektury, żeby zbudować świat opisany w książce albo zaprojektować pokój dla wybranego bohatera biorąc pod uwagę jego cechy i zainteresowania. Na edukacji technicznej można zbudować wybrane urządzenie, aby poznać zasady jego działania. Na edukacji przyrodniczej proponuję zbudować domek dla ptaków albo makietę łąki/lasu/miasta z rozwiązaniami opartymi na przyrodzie. Na edukacji matematycznej można kartony mierzyć i porównywać... To zaledwie kilka pomysłów "belferskich". Czasami wystarczy dać dzieciom kartony i pozwolić zrobić z nimi, na co mają ochotę - i nawet to jest edukacyjne!
Kreatywnie z kamieni

Kreatywnie z kamieni

Na wakacjach dużo zbieramy: muszle, bursztyny, szyszki, kamienie. Te ostatnie możemy wykorzystać do wielu ciekawych aktywności, które zajmują czas, rozwijają kreatywność i pomagają trenować motorykę małą dzieci. 

Zwłaszcza przydadzą się nam kamienie z morza oraz górskich potoków - są gładkie i nadają się do wielu rzeczy. 

Możemy z nich układać różne kształty, np. kwiaty, serce, słońce, lub jakiekolwiek inne, które tylko przyjdą nam do głowy. 


Wyzwaniem mogą być wieże budowane z płaskich kamieni - można zrobić rodzinny konkurs, kto zbuduje najwyższą wieżę, lub wieżę zbudowaną z największej liczby kamieni. 


Niektóre kamienie mają szczególny kształt - może zobaczymy w nich jakieś zwierzę? Jeśli tak, warto pomalować kamień tak, aby wyglądał bardziej autentycznie. Malowanie kamieni to bardzo atrakcyjne zajęcie, które można wykonywać zarówno na wakacjach czy w domu, jak i w szkole na lekcjach. Przydają się do tego farby (prace moich uczniów z klasy 1):

Malować można też flamastrami - te łatwiej zabrać w podróż wakacyjną. 


Warto połączyć kamienie z rysunkiem:


Poniższe zdjęcie pochodzi z wystawy w Willi Leopolda Kindermanna w Łodzi (ok. rok temu). Autorem tych małych form malarskich jest Jan Czarny.


Te, z kolei, otrzymałam od moich prywatnych pociech, które uwielbiają malowanie kamieni:



Kamienie mogą też posłużyć jako pieniążki do zabawy w sklep, lub jako liczmany przy różnych zadaniach.

Inspiracje można czerpać z otoczenia - ogranicza nas tylko własna kreatywność.
Co mówią zdjęcia?

Co mówią zdjęcia?

Jestem wzrokowcem, jak zdecydowana większość społeczeństwa, a zarazem moich uczniów. Dlatego podczas lekcji często wykorzystuję obrazy i zdjęcia. Idealnie nadaje się do tego Canva dla oświaty, gdyż mogę zaprosić uczniów do zespołu i dać im do wykonania jakieś kreatywne zadanie. Kiedy uczeń zakończy pracę, ja otrzymuję ją do sprawdzenia - każdą pracę mogę edytować, a następnie napisać uczniowi komentarz z informacją zwrotną. 

Jako nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej wykorzystuję Canvę do rozwijania kreatywności uczniów. Mogą tworzyć komiksy, kolaże ze zdjęć, plakaty, prezentacje i inne wytwory, np. w ramach podsumowania projektu. O tym jednak dokładniej innym razem. Tutaj chciałabym skupić się na wykorzystaniu zdjęć do rozwijania kreatywności uczniów. Najprostsze tego typu zadanie to wybranie zdjęcia i dopisanie do niego słów, które wypowiadają ludzie na nim przedstawieni. Można zawęzić wyszukiwanie zdjęć do konkretnego tematu, np. emocje, i dopisać, dlaczego ci ludzie czują się tak, jak widać na zdjęciu. Można też wykorzystać zdjęcia zrobione przez uczniów lub zdjęcia uczniów zrobione przez nauczyciela. Poniżej przykład do tematu "Rodzina":


Metodę tę można wykorzystać też do oswojenia lęków uczniów związanych np. z Covid:

Jeszcze innym sposobem na rozwijanie kreatywności z wykorzystaniem zdjęć jest wymyślanie historii zdjęcia. Uczniowie pracują w grupach, każda grupa otrzymuje jedno zdjęcie i zastanawia się, w jakiej sytuacji to zdjęcie wykonano, co się stało przed chwilą, kim są bohaterowie zdjęcia itp. Na tej podstawie dzieci piszą opowiadanie: 

Takie ćwiczenie można łatwo urozmaicić, wprowadzając elementy rywalizacji międzygrupowej. Nauczyciel pokazuje wszystkim uczniom zdjęcie, każda grupa wymyśla dwa słowa z nim związane. Proponuję przydzielić grupom różne części mowy, np. jedna grupa podaje 2 rzeczowniki, inna 2 czasowniki itd. Tworzymy bazę słów związanych z konkretnym zdjęciem. Teraz uczniowie muszą wykonać zadanie jak wyżej, czyli napisać opowiadanie o tej osobie, wykorzystując wypisane wcześniej słowa. 

Niektóre z tych zadań można przenieść na lekcje języka angielskiego. Moi uczniowie uwielbiają bawić się canvą, kiedy poznajemy nową konstrukcję zdaniową lub słownictwo. Proszę ich wtedy o stworzenie mini-komiksu, w którym ludzie na zdjęciu używają tej kontstrukcji, np:


Opisałam wykorzystanie zdjęć w canvie podczas lekcji przedmiotów, których uczę aktualnie. Jestem przekonana, że da się wymyślić ciekawe pomysły na kreatywne zajęcia z canvą również podczas innych przedmiotów, np. pytanie do bohatera zdjęcia lub obrazu:
  • Co mówi pantofelek albo tasiemiec? (biologia)
  • Dlaczego malujesz w taki sposób? (plastyka, pytanie do wybranego malarza)
  • W jaki sposób dokonałeś swojego odkrycia? (historia, pytanie do wybranego wynalazcy)
Co zrobić, aby uzyskać dostęp do Canvy dla oświaty? 
Przede wszystkim trzeba założyć darmowe konto na canva.com jako nauczyciel. Potem wchodzimy na stronę https://www.canva.com/pl_pl/edukacja/, klikamy Zarejestruj się teraz bezpłatnie, potem Złóż wniosek o konto dziś, a następnie wypełniamy formularz (po angielsku). Starajmy się przy tym udowodnić, że bardzo potrzebujemy Canvy dla oświaty. Do wniosku trzeba dołączyć dokument potwierdzający, że jesteśmy zatrudnieni w szkole, którą wpisaliśmy w formularzu. Ja dodałam zdjęcie pierwszej strony ostatniego PITu, który otrzymałam w szkole. Po 2 dniach otrzymałam akceptację. Konto dla oświaty jest dużo bogatsze niż darmowe, pozwala przy tym tworzyć zespoły i zapraszać do nich uczniów. Naprawdę warto!
Copyright © Blog Dla Nauczycieli , Blogger