Pokazywanie postów oznaczonych etykietą współpraca. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą współpraca. Pokaż wszystkie posty
Kształtowanie kompetencji 4K w edukacji wczesnoszkolnej metodą projektów eTwinning - notatki

Kształtowanie kompetencji 4K w edukacji wczesnoszkolnej metodą projektów eTwinning - notatki

Ta konferencja była jedną z lepszych, w jakich uczestniczyłam. Po pierwsze dlatego, że panowała tam niesamowita atmosfera - mnóstwo znajomych, którzy wreszcie spotkali się na żywo, uśmiechy, otwartość, motywacja i zaciekawienie. Po drugie, spotkanie odbyło się w pięknym i wygodnym miejscu, które pogłębiało odczucie przyjemności i relaksu, a dania w hotelowej restauracji zachwyciłyby najbardziej wybrednych smakoszy. Po trzecie, nie da się chyba nic zarzucić organizacji - świetny plan, bez większych opóźnień, przerwy we właściwych momentach, stała dostępność przekąsek i napojów. Po czwarte, zarówno wykłady, jak i warsztaty były bardzo merytoryczne i można było wrócić do domu z głową pełną pomysłów. 

Wszystkie cztery aspekty mają ogromne znaczenie. Pierwsze trzy dotyczą nie tylko dobrego nastroju i przyjemności, ale też tak potrzebnego docenienia nauczycieli. Doświadczają oni sytuacji dużego napięcia wokół tego zawodu, spowodowanego zarówno ciągłą walką o godziwe wynagrodzenie, pretensjami poszczególnych rodziców, jak i ciągłym poniżaniem nauczycieli przez władze (jak np. podawanie w mediach fałszywych informacji na temat pensji, co prowadzi do zmniejszania się autorytetu tego zawodu w społeczeństwie). Codzienność w szkole często wygląda jak walka, w której rzadko słyszy się słowa uznania czy podziękowanie. Podczas tej konferencji nauczyciele byli "dopieszczeni", mogli poczuć się ważni i docenieni. 

Kwestie merytoryczne były nie mniej ważne. Postaram się omówić poszczególne wykłady i warsztaty. 

Zaczęliśmy bardzo treściwym wykładem o programach eTwinning i Erasmus +. Muszę przyznać, że nawet doświadczony eTwinner mógł znaleźć nowe informacje, chociażby dlatego, że program jest w fazie wygaszania dotychczasowej platformy i przenoszenia wszystkiego na nową. Towarzyszy temu wiele pytań i obaw o utratę zgromadzonych na starej platformie materiałów. eTwinning jest mocno związany w Erasmusem+, który daje szkołom niesamowite możliwości rozwoju. Dobrze było posłuchać na ten temat od tych najbardziej wtajemniczonych, czyli Moniki Regulskiej i Olgi Barcikowskiej z FRSE.

Pozostała część dwudniowej konferencji została poświęcona kompetencjom 4k: krytyczne myślenie, komunikacja, kooperacja oraz kreatywność. Każda z nich została omówiona w układzie: 

  • wykład eksperta 
  • przykład projektu eTwinning, w którym ta kompetencja była rozwijana w widoczny sposób
  • warsztaty praktyczne pokazujące przykładowe narzędzia i zadania projektowe, pomagające uczniom rozwinąć daną kompetencję (jedynym wyjątkiem było krytyczne myślenie, któremu nie towarzyszyły warsztaty).
O warsztatach napiszę niewiele, gdyż 2 z nich prowadziłam, nie wiem więc do końca, co działo się na pozostałych. Mogę jedynie wspomnieć, że prowadzone one były w 4 grupach jednocześnie. 2 grupy przeznaczone były dla nowych eTwinnerów: Beata Wójcik i Agnieszka Besser-Krysiak pokazywały na nich, jak stawiać pierwsze kroki w tym programie i jak rozwijać kompetencje w typowych projektowych aktywnościach. Warsztaty pozostałych ekspertów miały określoną specyfikę: Agnieszka Herszel-Pościk przyjechała z pięknie ilustrowaną książką o smokach i pokazywała, jak można oprzeć różne aktywności na konkretnym temacie (tu - smoki). Paulina Loryńska przywiozła photony, udowadniając, że roboty świetnie nadają się do rozwijania kompetencji. Edyta Karwowska oparła zadania na Ważce Grażce oraz zabawach, wzbudzając w swojej grupie wybuchy radości. Na moich warsztatach królowały Asy Internetu i wartości - na warsztatach o komunikacji była to życzliwość, a na kreatywności pracowaliśmy metodą design thinking starając się rozwiązać problem pewnego ucznia (a może nauczyciela?) związany z technologią.  


O wykładach napiszę więcej, gdyż słuchałam ich bardzo uważnie chłonąc każde zdanie. 

Krytyczne myślenie przedstawiła Monika Wasilonek z Programu Projektor. Tę kompetencję opisała jako sztukę myślenia o myśleniu, której elementami są zarówno gotowość do rozpatrywania problemów w przemyślany sposób, jak i stosowanie metod rozumowania i dociekania. Podkreśliła, że do tego procesu potrzebna jest wiedza, dlatego zapamiętywanie i rozumienie jest też uwzględnione na piramidzie zawierającej kompetencje krytycznego myślenia: 


Osoba myśląca krytycznie potrafi generalizować i wyciągać wnioski, dostrzega związki przyczynowo-skutkowe, ale też inne zależności i mechanizmy działania, potrafi argumentować i zauważa błędy we wnioskowaniu. Metodami angażującymi tę kompetencję są np. dyskusja na forum (debata oksfordzka), studium przypadku, zagadka, odgrywanie scenek, prowokacja, odpowiednio skonstruowany quiz. Aktywności rozwijające krytyczne myślenie mogą być przeznaczone do pracy zespołowej albo indywidualnej. Pani Monika wspomniała też o kilku rutynach/narzędziach (most, drabina, 5x dlaczego, kompas) oraz o barierach i pułapkach krytycznego myślenia. Do tych pierwszych należą bańka filtrująca (nasze najbliższe otoczenie) oraz  przeciążenie informacyjne. Drugie to np. stereotypy społeczne (chociażby związane z wykonywanym zawodem) oraz przekonania i ocena prawdopodobieństwa. 

Pani Monika opowiedziała też o modelu edukacyjnym wypracowanym przez Program Projektor, skupiającym się właśnie na rozwijaniu kompetencji miękkich, w tym myślenia krytycznego. Chodzi o Warsztaty z Wyzwaniem, podczas których studenci rozmawiają z uczniami na 1 z 4 ustalonych odgórnie tematów. Każde zajęcia zaczynają się od prowokacji, by w trakcie odpowiednio moderowanej dyskusji uczniowie z klas 4-6 zrozumieli dotykający ich problem, a potem wymyślili rozwiązanie. 

Kolejny wykład poświęcony był komunikacji. Izabela Kaleta rozpoczęła wykład od uświadomienia słuchaczom dlaczego ta kompetencja jest tak ważna wobec zmian zachodzących obecnie w społeczeństwie: kryzys wartości, kryzys autorytetów, informacyjny chaos, automatyzacja i atomizacja społeczna. Następnie wspomniała o elementach składających się na komunikację: 


Dużo emocji wzbudziło podanie niewerbalnych sposobów komunikowania się - poza gestami i mimiką są to: postawa, strój, fryzura, dobór kolorów, zapach czy twórczość, np. sztuka. Efektywną komunikację często zaburza niezrozumienie wymienionych elementów lub brak otwartości na odbiór komunikatów nadawanych przez drugą osobę. Zrozumieniu sprzyja natomiast aktywne słuchanie (parafrazowanie i odzwierciedlanie tego, co powiedział nasz rozmówca_czyni), asertywność (przyjazna stanowczość, komunikat "ja"), udzielanie kontsruktywnej informacji zwrotnej oraz obiektywność i wrażliwość na drugiego człowieka. 

O kooperacji mówiła dr Marzena Żylińska (wykład odbył się w formule online). Podkreśliła ona wagę relacji w efektywnej współpracy. Dla każdego ucznia nawiązanie zdrowej relacji z nauczycielem jest niezbędne, aby uczeń mógł zaspokoić podstawowe potrzeby takie, jak np. poczucie bezpieczeństwa. Tylko w odpowiednich warunkach może dojść do współpracy na poziomie nauczyciel-uczeń oraz uczeń-uczeń. Dr Żylińska przypomniała, że każde dziecko rozwija się w innym tempie, dlatego ocenianie jest niesprawiedliwe i zabija motywację. Nauczyciel nie powinien być urzędnikiem realizującym podstawę programową, tylko towarzyszem podróży, "wspieracielem". Najlepszą metodą pracy z uczniami są projekty, gdyż pozwalają na uwzględnienie potencjału i zainteresowań każdego ucznia, są realizowane w grupach, służą budowaniu relacji, rozwijają wiele kompetencji uczniów i stwarzają przestrzeń na popełnianie błędów/testowanie, a uczenie się zachodzi w sposób utajony. Należy jednak pamiętać o tym, aby nie oceniać projektów, gdyż to przeczy ich głównym założeniom. 

Ostatni wykład dotyczył kreatywności. Prof. Maciej Karwowski rozpoczął od wyjaśnienia, że kreatywność to nie tylko umiejętność twórczego myślenia. To myślenie powinny być ukierunkowane na tworzenie rozwiązań zaspokających potrzeby ludzi. Dlaczego kreatywność jest uznawana za jedną z najważniejszych kompetencji przyszłości? Po pierwsze dlatego, że umożliwia adaptowanie się do szybko zmieniającego się świata; po drugie, proces twórczy jest przyjemny; a poza tym badania wykazały, że twórcze myślenie redukuje stereotypy i uprzedzenia. Niczym klamra spinająca początek i koniec konferencji podkreślona została konieczność oparcia kreatywności na posiadanej wiedzy. To właśnie te dwa elementy: wiedza i kreatywność pozwalają dokonywać wielkich odkryć i wynalazków.  

Prof. Karwowski podał kilka przykładów mechanizmów kreatywności: odległe skojarzenia, wgląd, syntetyzowanie, myślenie dywergencyjne, wyobraźnia twórcza. Co możemy robić, aby rozwijać kreatywność (swoją i uczniów)? Powinniśmy zacząć od zdobywania wiedzy, potem wymyślać i testować nowe rozwiązania pamiętając, że mamy prawo popełniać błędy. Kreatywności bardzo sprzyja odpoczynek i zabawa, która wprowadza nas w dobry nastrój. Nieoceniona jest też uważnośc na to, co dzieje się dookoła nas, dostrzeganie różnych bodźców - często to one są inspiracją do aktywności twórczej. 

Mam wrażenie, że chociaż każdy wykład był inny, pewne treści pięknie się uzupełniają. Formuła konferencji pozwoliła nam nie tylko zdobyć wiedzę, ale też przećwiczyć różne aktywności i zainspirować się pomysłami innych. Nauczyciele wyjeżdżali z Miedzeszyna zmotywowani i z głowami pełnymi pomysłów na działania z nowym roku szkolnym.  

Dlaczego warto być eTwinnerem?

Dlaczego warto być eTwinnerem?

Podczas dorocznego spotkania przedstawicieli programu eTwinning dużo rozmawialiśmy - podsumowaliśmy pracę, planowaliśmy kolejny rok, uczyliśmy się nowych rzeczy - od ekspertów, ale też od siebie nawzajem, a przede wszystkim cieszyliśmy się sobą. To uświadomiło mi, jak wiele w eTwinning znaczą relacje. Ten program pozwolił mi zawrzeć przyjaźnie - edukacyjne i prywatne. Dzięki nim zawsze znajduję wsparcie w chwilach zmęczenia czy zwątpienia.


Dla tych, którzy nie są jeszcze w programie i zastanawiają się, czy zacząć, podaję krótkie podsumowanie korzyści, jakie ja i moi uczniowie wynosimy z eTwinning (kolejność nie ma znaczenia):
  • darmowe kursy (tygodniowe, miesięczne), seminaria, konferencje online i stacjonarne, setki webinariów, a wszystko bezpłatne i przygotowane na najwyższym poziomie;
  • brak nudy w szkole - dla nauczyciela i dla ucznia - realizacja projektów jest o wiele ciekawsza niż praca z podręcznikiem (chociaż jedno nie wyklucza drugiego, czasami w ramach zadań projektowych korzystamy z podręczników);
  • każdy projekt jest inny, co pozwala różnicować metody pracy, zadania, wykorzystywane narzędzia;
  • dzielimy się pracą - uczestnicząc w projektach realizujemy podstawę programową, ale dzięki pracy w zespole nauczycieli możemy dzielić się pracą, przygotowywać zadania we współpracy, dzięki czemu przygotowanie do lekcji nie zajmuje tyle czasu, co gdybym robiła to sama;
  • uczniowie nie tylko zdobywają wiedzę, ale też rozwijają kompetencje: przedsiębiorczości i inicjatywności, współpracy, planowania i organizacji pracy, wyszukiwania informacji, korzystania z nowoczesnych technologii i inne, zależnie od tematu projektu; 
  • ja też rozwijam swoje kompetencje i ciągle się uczę od innych, gdyż mam okazję współpracować ze świetnymi nauczycielami z całej Europy, którzy stosują bardzo atrakcyjne rozwiązania - niektóre z nich nadają się dla mnie;
  • zbieram inspiracje do pracy - jest tak wiele świetnych projektów, które mogę obejrzeć i wykorzystać;
  • na platformie eTwinning istnieją grupy dla nauczycieli konkretnych przedmiotów lub etapów edukacji - sporo się tam dzieje, można więc spotkać ludzi, którzy chętnie dzielą się swoimi pomysłami;
  • uczniowie są bardziej zmotywowani do nauki kiedy wiedzą, że od ich zaangażowania zależy działanie uczniów z innych szkół; motywują ich też atrakcyjne metody pracy;
  • kiedy byłam w trakcie awansu zawodowego projekty eTwinning były ważnym punktem moich sprawozdań;
  • projekty eTwinning otworzyły mi też drogę do projektu erasmus+ - pierwszy projekt erasmus+ napisałam dzięki temu, że miałam sprawdzonych partnerów, których poznałam podczas realizacji projektów;
  • jest to świetna promocja szkoły, ale też samego nauczyciela - można chwalić się rezultatami projektów, certyfikatami, zaświadczeniami;
  • korzystam z elastyczności, jaką daje mi praca metodą projektu - aktywności są tak dobrane, że mogę je zrealizować w różnym momencie;
  • w projektach międzynarodowych moi uczniowie uczestniczą w rzeczywistych sytuacjach komunikacyjnych i mówią po angielsku nie dlatego, że każe im nauczyciel, ale dlatego, że faktycznie chcą się dogadać z partnerami;
  • eTwinning pomaga nawiązać przyjaźnie - nauczycielom i uczniom; pamiętam projekt "Challenge: cooperation!", w ktorym moi uczniowie pracowali w grupach międzynarodowych; jeszcze wiele tygodni po zakończeniu projektu mówili, że kontaktują się z niektórymi Portugalczykami. Ja też mam swoich przyjaciół z zagranicy, z którymi obecnie nie robię projektów, gdyż zmienili pracę, ale nadal do siebie piszemy, a podczas mojej wizyty w Portugalii przyjaciółka pokazała mi prawdziwe życie i kulturę tego kraju. Czekam z niecierpliwością, kiedy będę mogła się odwdzięczyć...
  • mam też przyjaciół z Polski, z którymi mogę współpracować nie tylko przy realizacji projektów, ale też w każdej innej dziedzinie, jeśli wpadniemy na jakiś pomysł (a pomysłów nigdy nie brakuje, problemem staje się raczej brak czasu na realizację wszystkiego, co chciałybyśmy robić). 
Nie wymieniłam wszystkich korzyści - inni eTwinnerzy zapewne mogą dodać kolejne. Nie chodzi jednak o ilość. Chodzi o to, że eTwinning zmienił moją pracę - udoskonalił ją, sprawił, że jest bardziej atrakcyjna, bogatsza i przyjemniejsza. Nie zawsze jest idealnie - zdarza się, ze projekt upada, bo partner nie działa zgodnie z umową. Czasami przeceniamy swoje możliwości czasowe i musimy ograniczyć plany projektowe. To jednak jest lekcja, z której wyciągamy wnioski i uczymy się. 

Dużą wartością jest też to, że realizując projekty eTwinning można poczuć się docenionym - można otrzymać odznakę jakości, nagrody, ubiegać się o status ambasadora eTwinning oraz zgłaszać na konferencje stacjonarne, które organizowane są w świetnych hotelach. eTwinning dba o nauczycieli również przez to, że ich słucha - robi ankiety, rozmawia i uwzględnia ich zdanie w organizacji kolejnych wydarzeń. Osoby rozpoczynające swoją przygodę z eTwinning mogą znaleźć opiekuna, który poprowadzi ich w pierwszym projekcie (np. poprzez seminaria "Mój pierwszy projekt z ambasadorem"). 

Dla tych, którzy jeszcze eTwinning nie znają, polecam stronę https://etwinning.pl/, na której znajdziemy inspiracje, przedstawicieli, z którymi można się skontaktować oraz informacje o aktualnych kursach i szkoleniach. Przyda się też kanał youtube "eTwinning Polska", gdzie znajdują się setki nagrań webinariów - także o tym, jak założyć konto i zacząć swoją przygodę z eTwinning. Na tym blogu, w zakładce ETWINNING znajdziecie też opisy niektórych moich projektów. 
Jak uczymy współpracy

Jak uczymy współpracy

Współpraca w grupie to jedna z kompetencji kluczowych oraz umiejętności XXI w. Musimy stwarzać uczniom okazję do jej rozwinięcia, jeśli chcemy ich dobrze przygotować do wyzwań przyszłości. Jestem pewna, że wielu nauczycieli to robi. Ale czy możemy uczyć współpracy, samemu nie współpracując? Czy nauczyciele potrafią pracować w zespole? 

Myślę, że w wielu szkołach jest to nadal duży problem. Zespoły nauczycielskie działają "na papierze", a jeśli nawet się spotykają, to najczęściej wykonują tylko niezbędne zadania, raczej związane z dokumentacją, rzadko faktycznie wypracowując razem jakieś rozwiązania czy wymyślając wspólne działania. Oczywiście, są wyjątki.

Uważam, że nie może uczyć współpracy ten, kto pracuje sam. Jest wtedy niewiarygodny, nie wie, na co zwrócić uwagę, nie ma sprawdzonych strategii ani rozwiązań. Dlatego współpraca między nauczycielami to według mnie jedno z najważniejszych wyzwań współczesnej edukacji. 

Co zrobić, jeśli nie znajdujemy w szkole pola do współpracy? Poszukać możliwości współpracy poza szkołą. W dobie internetu i grup nauczycielskich nie jest to wielki problem. Poobserwujmy pracę innych, a kiedy znajdziemy osobę, która lubi podobne metody do naszych, ma zbliżone zainteresowania edukacyjne - spróbujmy zrobić coś razem. Może to być projekt, akcja okazjonalna lub wspólna realizacja podstawy programowej.  

Ja mam to szczęście, że znalazłam 2 bratnie dusze (o naszej współpracy będziemy mówić w najbliższy weekend na Inspir@cjach w Warszawie). Trafiłam na nie przypadkiem - dosłownie... Edytę poznałam na zjeździe ambasadorów eTwinning. Obie byłyśmy tam pierwszy raz, nikogo nie znałyśmy i trafiłyśmy razem do pokoju. Ewę znam dzięki Superbelfrom i właśnie Inspir@cjom - będąc na konferencji w Warszawie Ewa korzystała z noclegu u mnie. Zaskoczyło od pierwszego spotkania. Bardzo szybko przekonałyśmy się, że tak samo patrzymy na edukację. Napisałyśmy więc wspólny program nauczania dla edukacji wczesnoszkolnej i razem go realizujemy. Na co dzień każda pracuje sama, ale ciągle się wpieramy, radzimy, a od czasu do czasu, kiedy tylko jest taka możliwość, pracujemy razem, realizując treści z podstawy programowej. Efekty naszej współpracy są widoczne na blogu, który prowadzimy razem: programrazem.blogspot.com. 

Nie chcę rozpisywać się teraz na temat korzyści, jakie ta współpraca przynosi uczniom - będziemy o tym mówić na konferencji. Nagranie będzie zapewne dostępne za kilka tygodni. Chciałabym skupić się na korzyściach dla nauczyciela. 

Po pierwsze, nauczyciel sam uczy się pracować w zespole; zauważa korzyści, ale też pojawiają się pewne trudności, które trzeba rozwiązać. Dzięki temu lepiej kszatłtuje umiejętność współpracy w uczniach. Po drugie, członkowie zespołu inspirują się nawzajem, więc ich warsztat pracy polepsza się. Razem możemy wypracować dużo ciekawsze pomysły na realizację różnych zagadnień. Po trzecie, wspieramy się w chwilach trudności, udzielamy sobie rad, ułatwiamy pracę. Po czwarte, dbamy o nasz dobrostan, gdyż regularne spotkania w realu, wspólnie spędzane weekendy są niesamowitą odskocznią od codzienności i pozwalają naładować baterie. Po piąte, widzimy efekty naszej współpracy - to dodaje skrzydeł i motywuje do jeszcze lepszej pracy. Po szóste, razem jesteśmy odważniejsze w próbowaniu nowych rzeczy, podczas wystapień publicznych, przed kamerą. Po siódme, kiedy któraś robi coś głupiego, pozostałe na pewno jej o tym powiedzą - można dzięki temu szybko skorygować swoje zachowanie... Mogłabym pewnie wymieniać te korzyści jeszcze długo. 


Faktem jest, że współpraca nauczycieli nie ma wad, a przynajmniej ja nie znalazłam żadnych do tej pory. Spróbujcie koniecznie. To kolejny sposób, w jaki możemy oddolnie ulepszać edukację w Polsce.


Sway - podręcznik staje się niepotrzebny...

Sway - podręcznik staje się niepotrzebny...

Sway to narzędzie Microsoft służące do przygotowywania publikacji. Zawiera gotowe szablony, np. życiorysu, bloga, prezentacji, protfolio czy projektu. Znajdziemy też ciekawy szablon pracy domowej oraz całkiem sporo gotowych lekcji (po angielsku). Możemy edytować wybrany szablon, w którym mamy przygotowany układ, wystarczy zmienić tekst i media, usunąć elementy niepotrzebne lub dodać brakujące. Możemy też stworzyć Swaya od podstaw - jest to bardzo intuicyjne i daje wiele możliwości. 


Aby mieć wyobrażenie o tym, jak może wyglądać Sway, polecam zajrzeć tutaj - to podsumowanie projektu eTwinning. 

Jak stworzyć Swaya od podstaw?

Logujemy się na konto Office 365 i wybieramy aplikację Sway. W oknie przeglądarki pokazuje się kilka przykładowych szablonów, a z lewej strony biały prostokąt z plusem: Nowy pusty Sway. Klikamy tu. Otwiera się nowe okno. Na środku mamy okienko z ramką do wpisania tytułu. Nie możemy wprawdzie zmienić czcionki, ale jej wielkość jest optymalna jako tytuł. Możemy tekst dodatkowo wyróżnić (pogrubić) lub zaakcentować (pochylić). Możemy też dodać zdjęcie jako tło dla tytułu - klikamy na Tło, a z prawej strony otwiera się dodatkowe menu wstawiania. Program od razu podpowiada nam słowa klucze (z tytułu), którymi możemy wyszukać sugerowane zdjęcia lub filmy w zasobach aplikacji. Aby nie musieć podawać źródła zdjęcia zaznaczmy okienko Tylko licencja Creative Commons. Kiedy klikniemy na napis Sugerowane otwiera się menu ze źródłami, z których możemy wybrać obraz lub film. Na dole mamy opcję Moje urządzenie, przez którą możemy wybrać zdjęcie z komputera. 

Mamy już tytuł. Teraz klikamy na plusik pod oknem tytułu. Możemy teraz wybrać, co będzie pod tytułem: 

Nagłówek, czyli np. wprowadzenie jakiejś sekcji; 

Tekst - mniejsza czcionka, możemy tam wstawić dłuższy tekst z wypunktowaniem, numeracją, pogrubieniem lub pochyleniem; możemy też podlinkować wybrany fragment;

Obraz - jedno zdjęcie;

Stos - kilka zdjęć, które będą ułożone jedno na drugim, po kliknięciu na pierwsze przesunie się ono na koniec, a my zobaczymy drugie itd.;

Przekaż - możemy wstawić plik z komputera: zdjęcie, film, prezentacja, dokument tkestowy lub pdf; warto zaznaczyć, że dokumenty nie będą załącznikami, które trzeba oddzielnie otworzyć, ale automatycznie otwierają się w Swayu, dzieląc na sekcje! Trzeba to koniecznie sprawdzić, gdyż czasami podział nie jest logiczny, a niektóre slajdy z prezentacji są zinterpretowane jako tekst oddzielony od zdjęcia. Można to jednak poprawić, przesuwając poszczególne części, dodając podpisy, kasując to, co jest niepotrzebne;

Multimedia - obraz, wideo, plik dźwiekowy, stos, plik z komputera, możemy też osadzić jakieś elementy, np. MsForms, Wakelet, Padlet, chociaż niestety nie wszystkie witryny są obsługiwane - jeśli nie uda nam się osadzić wybranego narzędzia, musimy wstawić do niego link;

Grupy - to bardzo ciekawa opcja, gdyż umożliwia nam ciekawe zaprezentowanie elementów Swaya: grupa automatyczna to okienka zestawione w taki sposób, że tworzą osobną sekcję, możemy tam wstawić inne elementy; siatka, w której dodane elementy będą wyświetlały w określonym w siatce układzie; porównanie - dodajemy 2 obrazy, które wyświetlają się obok siebie, a na środku jest suwak, dzięki czemu przeglądający może oglądać raz jeden, a raz drugi obraz; wspomniany wcześniej stos lub pokaz slajdów, do którego wklejamy kilka obrazów, a przeglądający ogląda je jeden po drugim jak slajdy w prezentacji. 

Każde okienko możemy w dowolnej chwili usunąć, zaznaczając je i klikając na kosz w jego prawym górnym rogu. Tło w nagłówku możemy zmienić lub usunąć klikając na Szczegóły nad obrazem tła. Wtedy cały nagłówek rozbija się na tytuł oraz tło. Każde zdjęcie możemy opisać. Przy obrazach pojawia się opcja Punkty fokusu, która umożliwia nam ustawienie, która część obrazu ma być widoczna (przy różnych ustawieniach wyświetlania pokazuje się całe zdjęcie lub tylko jego fragment). Mamy też 3 wielkości zdjęcia (w widoku edycji nic się nie zmieni, ale przy odtwarzaniu widać różnicę):


Każdy ruch możemy cofnąć klikając na strzałkę w prawym górnym rogu. Mamy tam też opcję Wstawianie, dzięki czemu w dowolnym miejscu możemy dodać obrazy lub filmy. Warto korzystać też z funkcji Odtwórz na samej górze - w każdej chwili możemy sprawdzić jak prezentuje się to, co stworzyliśmy. Do widoku edycji wracamy przewijając Swaya na sam początek i klikając Edytuj na górnym pasku.

Dodajemy tyle sekcji i elementów ile potrzebujemy. Kiedy dodamy wszystko, możemy skupić się na wyglądzie Swaya. Przejdźmy na lewą stronę widoku edycji. W lewym górnym rogu ekranu mamy 2 zakładki: Scenariusz i Projektowanie. Do tej pory tworzyliśmy scenariusz naszego Swaya. Kiedy wszystko jest już dodane warto popracować nad wyglądem i kliknąć w Projektowanie. Nasz Sway automatycznie przejdzie w tryb przeglądania, a po prawej stronie mamy opcje Style. Możemy tam wybrać kolorystykę, szablon z tłem i różnymi czcionkami oraz styl przeglądania: pionowy, poziomy, slajdy. Kiedy klikniemy na wybraną opcję Sway od razu zmienia wygląd, możemy więc zobaczyć czy to jest właśnie styl, o który nam chodziło. 

Możemy też kliknąć na Dostosuj - wtedy sami wybieramy kolory, czcionki i ich rozmiar, a także spośób wyróżnienia animacji (czyli np. zdjęcia będą sprawiały wrażenie, jakby się powiększały, jeśli zatrzymamy się na jakimś slajdzie dłużej). Są to opcje dla całego Swaya, a nie dla poszczególnych elementów. 

Na sam koniec, zanim udostępnimy Swaya, warto poświęcić chwilę na ustawienia ukryte pod trzema kropeczkami w prawym górnym rogu. Możemy tam wybrać język, ustawienia wyświetlania oraz autoodtwarzanie (przydaje się, kiedy tworzymy np. portfolio). 

Teraz pozostaje nam już tylko udostępnić Swaya, wybierając odpowiednie opcje (kto może go zobaczyć, czy będzie go tylko wyświetlać, czy też edytować oraz jak go udostępniamy - poprzez link czy chcemy go osadzić. 

Ważne jest to, że możemy zaprosić innych do edycji, przez co Sway staje się narzędziem do wykorzystania w pracy grupowej!

Sway świetnie nadaje się do tworzenia całych lekcji, w których zarówno dodajemy elementy prezentujące wiedzę, jak i zadania dla uczniów. Możemy też osadzać tam tablice czy kolekcje, na których uczniowie wstawią swoje prace dotyczące lekcji. Jeśli nasi uczniowie korzystają z komputera lub tabletu na lekcjach, podręcznik staje się niepotrzebny, gdyż o wiele bogatszą i ciekawszą wersją lekcji jest Sway.  

Miro - tablica do współpracy online

Miro - tablica do współpracy online

Miro (dawniej RealtimeBoard) to wszechstronna tablica do współpracy online. Nauczyciel zakłada darmowe konto i zaprasza uczniów poprzez ich adresy email lub link. W wersji darmowej każdy uczestnik, w tym uczeń, musi mieć własne konto, ale do założenia konta nie potrzeba wiele informacji ani czasu, a tablica Miro daje dużo możliwości, więc warto. Na darmowym koncie można wprawdzie założyć jedynie 3 tablice. Każda tablica jest jednak na tyle duża, że można ją wykorzystywać wielokrotnie. 


Zaczynamy od założenia konta na https://miro.com/. 



Uzupełniamy podstawowe dane, a potem wpisujemy kod przesłany na nasz adres email. Od razu otwiera się pusta tablica oraz propozycje szablonów do wykorzystania. Warto je przejrzeć, aby zorientować się, jakie mamy możliwości. Po najechaniu myszką na dowolny szablon (template) pokazują się 2 przyciski: Use oraz Preview. Warto skorzystać z tego drugiego, czyli podglądu, aby zobaczyć, jak ten szablon może wyglądać w praktyce. Jeśli zamkniemy okno z szablonami, w każdej chwili możemy do niego powrócić klikając na symbol templates w menu po lewej stronie. 


Menu na dole po lewej stronie pozwala ustawić tryb wyświetlania, możemy np. wyświetlić z boku wszystkie komentarze, albo ostatnie zmiany. Jest też opcja trybu prezentacji. W wersji płatnej dostępnych jest kilka dodatkowych funkcji, jak np. głosowanie. Na darmowym koncie możemy wypróbować je jedynie przez 14 dni. 

Liczba w prawym dolnym rogu to powiększenie. Kiedy najedziemy tam myszką, pokazują się ikonki: pełny ekran (full screen), mapa tablicy (pin map), dopasowanie do ekranu (fit to screen) oraz zmniejszenie i powiększenie. Te ostatnie opcje są na tyle wygodne, że w praktyce możemy zamieszczać bardzo małe obiekty w dużym powiększeniu, dzięki czemu oszczędzamy miejsce i tablicy wystarcza na wiele lekcji lub materiałów.

Jak to działa w praktyce

Najpierw tworzę zespół, czyli zapraszam uczniów klikając na +Invite Members na stronie głównej (do strony głównej przechodzimy klikając na nazwę miro w lewym górnym rogu). Mogę zaprosić członków zespołu wpisując ich adresy email, bądź udostępniając im link.


Następnie klikam na wybraną tablicę i czekam, aż uczniowie dołączą. Najlepiej zrobić to podczas spotkania online, np. na Teams czy Meet, aby móc cały czas komentować ustnie. W wersji płatnej Miro posiada opcję video chat, dzięki której wszystko może odbywać się bezpośrednio na miro. Na bezpłatnym koncie możemy korzystać z czatu, który pojawi się po lewej stronie ekranu, jesli klikniemy na odpowiednią ikonkę w dolnym menu:


Moim celem jest zaplanowanie z uczniami projektu. Wstawiam ramkę, zmieniając jej kolor, aby była widoczna na tle całej tablicy, a także aby instrukcje były zrozumiałe. Proszę uczniów, aby każdy z nich kliknął dwukrotnie w obrębie niebieskiej ramki i napisał na karteczce swój pomysł na działanie w ramach projektu, o którym wcześniej już nieco rozmawialiśmy. W razie potrzeby ustawiam karteczki w siatkę (grid). Okazuje się, że uczniowie mają różne pomysły, ale na tej podtstawie jestem w stanie podzielić ich na grupy. 

Dodaję kolejne ramki - po jednej dla każdej grupy. Klikam na frames w lewym menu, wybieram kształt ramki. Każda ramka ma nazwę tuż nad lewym górnym rogiem - mogę ją zmienić klikając tam dwukrotnie, ale tylko wtedy, kiedy ramka jest zaznaczona. Kolejne ramki nazywam działaniami zaproponowanymi przez uczniów. Uczniowie dzielą się na zespoły i każdy zespół działa w obrębie swojej ramki. Można tez zmienić kolor tła każdej ramki, aby uczniowie nie mylili się:


Uczniowie pracują w grupach według własnego pomysłu. Pod ramkami mogą też dodawać przydatne materiały, jak np. osadzony przykladowy szablon z Canvy, czy film z youtube, na którym mogą się wzorować. Można to zrobić funkcją upload (via url) lub osadzić, klikając na trzy kropki, a potem Paste iFrame code. 

Każdy obiekt możemy zmniejszać, zwiększać, poszerzać, wydłużać itd. Możemy go też przesuwać oraz połączyć z innym obiektem klikając na connection line. Łączące linie można, oczywiście, modyfikować, wybierając rodzaj strzałki, kolor, rodzaj oraz grubość linii i jej nachylenie. Wybrane obiekty możemy też połączyć na stałe, zaznaczając je razem (klikam na tło np. w lewym górnym rogu nad najwyżej położonym obiektem i przeciągając zaznaczenie aż do prawego dolnego rogu pod najniżej położonym obiektem tak, aby wszystkie potrzebne obiekty znalazły się w powstającej ramce). Na dole ramki mogę kliknąć kłódkę, zamykając chwilowo opcję edytowania tego obszaru. Aby odblokować te obiekty, muszę przytrzymać kliknięcie we wskazanym miejscu (Long press to unlock).


Możemy dodać inne obiekty oraz napisy w zależności od potrzeb. Na Miro można też wstawić link zaznaczając wybrany obiekt oraz klikając symbol linku na menu, które otworzy się przy zaznaczonym obiekcie. 

Dajemy uczniom czas na przejrzenie całej tablicy, mogą komentować przy konkretnych obiektach. Po tablicy poruszamy się łapką, która pokaże się, kiedy odklikniemy strzałkę na górze lewego menu. Aby zaznaczyć jakiś obiekt, znowu klikamy na strzałkę. 

Prosta tablica może wyglądać np. tak:


Do czego nadaje się Miro

Przede wszystkim nadaje się świetnie do pracy projektowej - zarówno do wspólnego planowania projektu, jak i jego realizacji. Dzięki możliwości osadzania innych aplikacji na tablicy Miro możemy tu zaprezentować efekty działań. 

Uczniowie mogą również zebrać tu materiały na podany temat, komentować je i pracować z nimi, dodając inne obiekty.

Można również wykorzystać tablicę Miro podczas lekcji, prosząc uczniów o narysowanie np. jak rozumieją jakies pojęcie. Możemy stworzyć wspólną mapę myśli czy notatkę na podany temat. Mogę widzieć, co dokładnie robi każdy zalogowany uczeń, gdyż widzę jego kursor w imieniem lub loginem (chyba że na górze z prawej strony kliknę na hide collaborators' cursors).

Ja wykorzystuję Miro również do zebrania materiałów na szkolenia. Podczas spotkania udostępniam ekran, w razie potrzeby klikam na linki czy rozwijam do nowego okna osadzone obiekty, jak np. tu:


Polecam założyć konto, przejrzeć dostępne szablony i pobawić się. Inspiracja przychodzi sama...

Copyright © Blog Dla Nauczycieli , Blogger